ਵੈਸ਼ਨਵ, ਵਿਰਕਤ, ਤਿਆਗੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਟ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੇਦ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਸਤਰੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਸਨ। ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਉਚਾਰਣ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ; ਭੁੰਨੀਆਂ ਦਾਲਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਨੇ ਕਾਮਧੇਨੂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਉਪਸਥਿਤ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੱਨ ਉਲਝਣ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀ। ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਗ੍ਰੰਥ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂਗੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਹੱਥ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸਦਾ ਸੇਵਣਯੋਗ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਹੀ ਹਰਿ ਜੀ ਮਨ ਵਿਚ ਵਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗ੍ਰੰਥ ਅਠਾਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਲੋਕਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਕੰਧਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਤੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ—ਇਸ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਚੱਕਰ ਵਿਚ, ਜਦ ਤਕ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਸ਼ਿਖਿਆ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਮਨੁੱਖ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਗ੍ਰੰਥ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਇਕੋ ਭਾਗਵਤ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਘਰ, ਜਿਥੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਚਮੁਚ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਸੌ ਵਾਜਪੇਯ ਯੱਗ ਵੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ। ਹੇ ਤਪस्वੀਓ, ਪਾਪ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਯਾ, ਨਾ ਕਾਸ਼ੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ, ਨਾ ਪ੍ਰਯਾਗ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜੇ ਉੱਚੇ ਲਕਸ਼ ਦੀ ਇਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਭਾਗਵਤ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹੋ। ਵੇਦ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ, ਤ੍ਰੈ-ਵੇਦ, ਭਾਗਵਤ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ—ਇਹ ਸਭ, ਪ੍ਰਯਾਗ, ਸਾਲ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ, ਕਾਮਧੇਨੂ, ਤੇ ਬਾਰਵੀਂ ਤੀਥੀ—ਤੁਲਸੀ, ਵਸੰਤ ਰੁੱਤ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ—ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ ਅੱਧਾ ਜਾਂ ਚੌਥਾ ਸ਼ਲੋਕ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਨਿੱਤ ਪਾਠ, ਹਰਿ ਦੀ ਸਿਮਰਨ, ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਤੇ ਗਾਉਂ ਦੀ ਸੇਵਾ—ਇਹ ਸਭ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਮਰਨ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਗ੍ਰੰਥ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਕੁੰਠ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭਾਗਵਤ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਨਮ ਤੋਂ, ਧੋਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਗਧੇ ਵਾਂਗ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ। ਜੋ ਜੀਉਂਦਾ ਲਾਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਮ ਪਾਪੀ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਾਰ ਹੈ; ਇਹ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਲੱਖਾਂ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਪੂੰਜੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਇਸ ਯੋਗ ਰਤਨ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸੁਣੋ; ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਨਹੀਂ—ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੁਣਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਾਲ ਹਰ ਸਮੇਂ ਸੁਣਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਪਰ ਕਲਿ ਯੁਗ ਵਿਚ ਅਸਮਰਥਤਾ ਕਾਰਨ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮਨ ਦੇ ਸੰਯਮ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਤੇ ਦীক্ষਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਫਲ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾ ਲਿਆ। ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਹੋਣ, ਬਿਮਾਰੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਘਟਦੀ ਉਮਰ, ਤੇ ਕਲਿ ਯੁਗ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਕਾਰਨ, ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਨਾ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਜੋ ਫਲ ਤਪ, ਯੋਗ, ਜਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਯੱਗ, ਵਰਤ, ਤਪ, ਤੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਯੋਗ, ਧਿਆਨ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਸ਼ੌਨਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਕਥਾ ਅਸਲ ਵਿਚ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ, ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣਾ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਯੋਗ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾਰਗ ਦੱਸਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਉਪਜੀ? ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਚੁਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਰਾਂ ਮੁੱਖ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ, ਉਦਧਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਦਧਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਜਾਵੋਗੇ; ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਿੰਤਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿਓ। ਹੁਣ ਭਿਆਨਕ ਕਲਿ ਯੁਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਫਿਰ ਉੱਠਣਗੇ, ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ, ਭਾਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸ਼ਰਨ ਲਵੇਗੀ; ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਗੈਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਖਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ, ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ ਤੇ ਨਾ ਜਾਓ; ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਵਾਨ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਚੇਤਨ ਹੋ।