ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਛੋਟੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਦੋਂ ਰੱਜੇ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੇ ਰੱਜੇ ਨੂੰ ਲਾਤ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੱਜਾ ਉਲਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਹੀਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਤ੍ਰਿਣਾਵਰਤ ਨੇ ਗਰਦਨ ਫੜ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵਾਹਿਆ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪੀੜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਖਣ ਚੋਰੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਉਲੂਕਾ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਬਕਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਬਕਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਖਸ਼ਸ, ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਛਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਕਪਿੱਠਾ ਦੇ ਫਲ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਧੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤਾਲਾ ਦੇ ਬਾਗ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਰਸਦਾਰ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਵੱਛਿਆਂ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਵੱਡੇ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਝੀਲ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਐਸੀ ਅਟੁੱਟ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਨੰਦਾ ਜੀ, ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਐਸਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਪਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ? ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣਾ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਵ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸਵਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਸ੍ਰੀ ਨੰਦਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਗੋਪੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ ਯਾਦਵ ਮੁਨੀ ਗਰਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ।" ਗਰਗ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁਗਾਂ ਵਿਚ ਚਿੱਟਾ, ਲਾਲ ਅਤੇ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਉਹ ਸ਼ਿਆਮ ਰੰਗ ਵਿਚ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਵਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮਿਆ ਸੀ; ਹੁਣ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੇਕ ਨਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਕਰੇਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸੰਕਟਾਂ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੋਗੇ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੁਖ-ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸ ਪਰਾਜਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" "ਇਸ ਲਈ, ਨੰਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਗੁਣ, ਸੁਭਾਗ, ਕੀਰਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਰਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਗਰਗ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਚੰਭਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਇਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ ਦੇਵ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ, ਓਲੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਭੇਜੀ। ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖਿਡੌਣੇ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਦੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਸੰਤ, ਜੋ ਅਸੰਗ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁੰਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਭਾਗਯਵਾਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਭਾਗੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਕਥਾਵਾਂ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਨੰਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੰਡ, ਡਰ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵ-ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ-ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਅ ਹੈ। ਖਾਣਾ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ ਹੈ; ਸੰਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸੰਤ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੈਸਾ ਹੀ ਵਿਜ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸੰਤ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ—all ਸੰਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਤਸੇਨਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੰਸਾਰਕ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਸੰਗ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਤਮ-ਸुख ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਨਰਮਤਾ ਤੇ ਸਖਤੀ, ਠੰਡ ਤੇ ਗਰਮੀ—ਇਹ ਹਵਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ। ਚਲਣ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ, ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਵਸਤੂਆਂ ਵਿਚ ਆਗੂਪਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮਤਾ—ਇਹ ਹਵਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਤਬ ਹਨ। ਹਵਾ ਦੇ ਸੁਖਮ ਤੱਤ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਰੂਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਇਆ, ਤੇ ਅੱਖ ਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ। ਵਸਤੂ ਹੋਣ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਗੁਣ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ—ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ ਦੀਆਂ ਕਰਤਬਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਲਈ ਹਨ। ਚਮਕ, ਪਕਾਉਣਾ, ਗਰਮ ਕਰਨਾ, ਸਾੜਨਾ, ਠੰਡ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਸੁੱਕਣਾ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਲਿਆਉਣਾ—ਇਹ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਰੂਪ, ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਕੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਆਇਆ, ਤੇ ਜੀਭ ਸਵਾਦ ਦੇ ਪਰਖਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ। ਕਸੇਲਾ, ਮਿੱਠਾ, ਕੜਵਾ, ਤੇਜ਼, ਖੱਟਾ—ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਿਲਾਵਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਕ ਸਵਾਦ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਮੇਣਾ, ਜਮਾਉਣਾ, ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਪੋਸ਼ਣ, ਆਨੰਦ, ਗਰਮੀ ਦੂਰ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ—ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਵਾਦ, ਪਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਬਦਲ ਕੇ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੰਧ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਆਈ, ਤੇ ਨੱਕ ਗੰਧ ਦੇ ਪਰਖਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣੀ।