ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਆਮ ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਵਤੀਰੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਚ-ਪਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਈ ਵਾਰ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਸੁੰਘਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਅਤੇ ਲੱਛਣਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਦਾ ਅਨੁਕਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਿਡੌਣਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਦੇ ਬਗੈਰ, ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿੱਚ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਉਹ ਨੰਦਾ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਅਤੇ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਇਹ ਬੱਚਾ ਜੋ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਾਕਈ ਅਜੋਬਾ ਹੈ; ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਆਮ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਇਤਨੀ ਉੱਚੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਕੇਵਲ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਬੱਚਾ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਰਾਜਾ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਅਧ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਦੂਧ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਪੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਸਭ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਲਾਤ ਨਾਲ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਉਲਟ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਕੇ, ਤ੍ਰਣਾਵਰਤ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਫੜ ਕੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ।" "ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਖਣ ਚੋਰੀ ਕਰਨ 'ਤੇ ਉਕਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਵਿਰਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋ-ਵਢਣ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਾਲੇ ਬਚਿਆਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਕਾਸੁਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।" "ਜਦ ਦੈਤ, ਵੱਛਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਬਚਿਆਂ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਕਪਿੱਠਾ ਫਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗਧਾ-ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਤਾਲਾ-ਵਨ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਗੋ-ਵਢਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਝੀਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਜਲ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਹੈ ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਨੰਦਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਇਹ ਜਾਤੀ ਪਿਆਰ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਉਠਾਉਣ ਜਿਹਾ ਕਰਤਬ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੰਦੇਹ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: "ਹੇ ਗੋਪਾਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ, ਯਾਦਵ ਮਨੀ, ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੰਗ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ: ਸਫੈਦ, ਲਾਲ, ਅਤੇ ਪੀਲਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ; ਹੁਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਰੂਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਅਨੁਸਾਰ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੋ-ਵਢਾਂ ਅਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਚੋਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤ ਦਿੱਤੀ।" "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਵਿ਷्णੂ ਦੀ ਰਾਖਿਆ ਹੇਠ ਦੈਤ ਵੀ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਨੰਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ, ਭਾਗ, ਯਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ 'ਚ ਕੋਈ ਅਜੋਬਾ ਨਹੀਂ।" "ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਠਨਾਈ ਦੇ ਕਰਤਬ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਨੰਦਾ ਜੀ ਦੀ ਗੱਲ ਅਤੇ ਗਰਗ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਚਮਕ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਸੁਣੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਮੀਂਹ, ਓਲੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਭੇਜੀ, ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋ-ਵਢਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਇਕੱਲਾ ਆਸਰਾ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੰਸਦੇ ਹੋਏ ਦਇਆ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖਿਡੌਣਾ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਭਾਈਚਾਰਕ ਰਾਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਗੋ-ਵਢਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਅਧਿਆਇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ, ਉੱਚਤਿਆਗੀ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੰਤ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਿਕ ਵਸਤਾਂ ਤੋਂ ਅਟੁੱਟ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਦੇ, ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਇਤ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਅਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ, ਜਾਂ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਅਨੰਤ, ਬ੍ਰਹਮ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੰਡ, ਡਰ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਡਰਾਵਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁਬਦੇ-ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੌਕਾ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ ਹੈ; ਸੰਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸੰਤ, ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸੰਤ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ—all ਸੰਤ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਤਸੇਨ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਰਾਜਧਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆਤਮ-ਰਮਣ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ।