ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਤੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਪੀਣ ਲਈ ਪੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੇਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂੰਘਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੂੰਘਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੁਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਹਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਪਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਨਾਲ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਿਲੌਣਾ, ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਾਰਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਗਰਗਾਚਾਰਜ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਨੰਦਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਲੜਕੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਬੜੇ ਅਜੀਬ ਹਨ; ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਬੱਚਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਰਾਜਾ ਕਮਲ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਅੱਖਾਂ ਅਧ-ਖੁੱਲੀਆਂ, ਮਾਸੂਮਤਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਦੇ ਸੂਤ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਪੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੇੜੀ ਹੇਠਾਂ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਰੇੜੀ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਚੱਕਾ ਉਲਟ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਇਆ ਤੇ ਪੈਰ ਮਾਰੇ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤ੍ਰਣਾਵਰਤ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੁਆਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ گردਨ ਫੜੀ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾ ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਮਾਂ ਨੇ ਮੱਖਣ ਚੁਰੀ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕਰੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਕਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸ ਵਿੱਥ ਕਲਫ਼ ਦੀ ਆੜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਕਪਿਤਥ ਫਲ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਗਧਾ ਰਾਖਸ਼ਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਤਾਲਾ ਬਾਗ ਨੂੰ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਲੰਭ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਗਾਵਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਹਾ ਨਾਗ ਰਾਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਵਸ਼ ਕਰਕੇ ਝੀਲ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਐਸਾ ਮਮਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਛੱਡੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ; ਨੰਦਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਾਡਾ ਐਸਾ ਪਿਆਰ ਜਨਮਿਆ? ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਕਰਤਬ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਰੇ ਸੰਦਹ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੋਪੋ, ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੋ, ਤੇ ਲੜਕੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਸੰਦਹ ਦੂਰ ਕਰੋ। ਇਸ ਬੱਚੇ ਬਾਰੇ, ਯਾਦਵ ਮੁਨੀ ਗਰਗਾਚਾਰਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਰੰਗ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ: ਸਫ਼ੈਦ, ਲਾਲ, ਤੇ ਪੀਲਾ; ਹੁਣ ਉਹ ਕਾਲਾ ਰੰਗ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਹੁਣ, ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਅਨੇਕ ਨਾਮਾਂ ਤੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਇਹ ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਲੇਸ਼ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਮਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੁੱਟੇਰੇ ਪੀੜਦੇ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਤੇ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਲੁੱਟੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਇਸ ਲਈ ਪਿਆਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਦੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਨੰਦਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਗੁਣਾਂ, ਭਾਗ, ਯਸ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਰਗਾਚਾਰਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਸਾਨ ਕਰਤਬ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਨੰਦਾ ਦੇ ਬਚਨ ਤੇ ਗਰਗਾਚਾਰਜ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਸੀਮ ਚਮਕ ਵੇਖੀ ਤੇ ਸੁਣੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੰਦਾ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਯਜਨ ਰੋਕਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਮੀਂਹ, ਓਲੇ ਤੇ ਹਵਾ ਭੇਜੀ, ਤੇ ਗੋਪ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਆਸ ਸੀ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿਲੌਣਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਂਗ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਛਬੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤਮ, ਮਹਾਪੁਰਾਣ, ਤੇ ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਹੈ। ਸੰਤ, ਜਿਹੜੇ ਵਿਲਕੁਲ ਅਟੈਚਮੈਂਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਅਡੋਲ, ਤੇ ਲਾਲਚ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ, ਗਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਸੰਤ ਨੇ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਉਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਨੰਤ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਠੰਡ, ਡਰ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸੰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਭਯਾਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼-ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਸੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾਵ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਾਂ; ਧਰਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਨ ਹੈ; ਸੰਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲਈ ਆਸਰਾ ਹਨ। ਸੰਤ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਸੰਤ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ—all ਸੰਤ ਹੀ ਹਨ।