ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਨਾਲ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਸਾਥ, ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਪਰਤ ਆਇਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹर्षਤ-ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੂਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਪਚੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ—ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਜਨ ਕਰਣ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ्य ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਅਤੇ ਸਚੇਤ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਭਜਨ ਕਰਣ। ਇਕ ਸਾਧੂ, ਸਤਗੁਣ ਦਾ ਉਚਾਰ ਕਰਕੇ ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤਿ-ਅਵਸਥਾ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਆਤਮਾ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਪਰਮ-ਸੱਤ, ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਯਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠ ਰਾਜ-ਸੱਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਭਾਗ ਦੇ ਮੌਕੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੋਭਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਮੇਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਗੁਰੂ, ਸਚਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪਿਆਰਾ ਇਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਅਗਲਾ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਧਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਘਰ—ਇਹ ਸਭ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਨੂੰ, ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਹੀ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਯ-ਭਾਵਨਾ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਹੀ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਯੋਗੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲਤਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਭਲਾ ਇਹ ਹੈ—ਮਨ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਭਾਵ-ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਸਥਿਰ ਰੱਖਣਾ। ਸੱਤ ਉਪਰਲੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਦੋ ਅੱਗੇ, ਦੋ ਹੇਠਾਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਚਲਣ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ-ਇਕ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਨ, ਇਕ ਦੱਖਣ, ਇਕ ਉੱਤਰ, ਦੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਜਿਵੇਂ ਜुगਨੂ, ਦੋ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ ਇੱਕਠੇ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਦਿਉਮਤਸਖਾ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਨਲਿਨੀ ਅਤੇ ਨਾਲਿਨੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ ਵੀ ਇੱਕਠੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਵਧੂਤਸਖਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੁਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ-ਨਾਵਾਂ ਹਨ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸਵਾਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਸਾਥ, ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜਾ ਪਿਤ੍ਰਹੂ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰੰਜਨ ਦੱਖਣੀ ਪੰਜਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜਾ ਦੇਵਹੂ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰੰਜਨ ਉੱਤਰੀ ਪੰਜਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਥ, ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜਾ ਆਸੁਰੀ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰੰਜਨ ਗ੍ਰਾਮਕਾ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਦੇ ਸਾਥ, ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜਾ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨਾਮ ਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰੰਜਨ ਵਿਸ਼ਾਸਾ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਲੋਭ ਦੇ ਸਾਥ, ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੰਧਾ ਅਤੇ ਅਵਮੀਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਹਿਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਚੁਪ ਅਤੇ ਚਤੁਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਵਿਸੂਚੀ ਦੇ ਸਾਥ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਮੋਹ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ, ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਪੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਦਿ-ਪਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰਸ ਲੈਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਸੁੰਘਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਛੁਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਹਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ, ਅਗਿਆਨ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਖਿਲੌਣਾ, ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ, ਗਰਗ ਮুনি ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: ਇਹ ਬੱਚੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵਾਕਈ ਅਨੋਖੇ ਹਨ; ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨਿੰਦਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਬੱਚਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਧ-ਖੁਲੀਆਂ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਉਹ ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੂਧ ਪੀ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਸਭ ਦੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਰੇੜੀ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਲਤ ਨਾਲ ਰੇੜੀ ਦਾ ਪਹੀਆ ਉਲਟ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਹ ਰੋਇਆ ਅਤੇ ਲੱਤ ਮਾਰੀ। ਇਕ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਤ੍ਰਿਨਾਵਰਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਫੜ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਾ ਲਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਮੱਖਣ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਕੜੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਵਢੇ ਲਾ ਕੇ, ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਕਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਛਾ ਬਣ ਕੇ, ਵੱਛਿਆਂ ਵਿਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਕਪਿਤਥ ਫਲਾਂ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਗਤੀ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਪੁਰੰਜਨ ਦੀ ਸਰੀਰ-ਕਥਾ ਵਿਚ, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਨ।