ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਰਾਜਨ! ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਮਧੁਰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮਗਰ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆਇਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਸੰਨਿਆਸੀ ਜਨਾਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅਸਕਤੀ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਅਸਕਤ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ। ਜੋ ਮੁਨੀ ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਟਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਿਰਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਤਮਾ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤਿਤਾ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਦ ਆਤਮਾ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਾਰਵਭੌਮਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੋਭਾ ਯੋਗ ਭਾਗ ਦੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕਾਲ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੁਹਰਦ ਜਾਂ ਪ੍ਰਿਯ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਰਲੋਕ, ਆਤਮਾ ਜੋ ਦੋਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਧਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਘਰ—ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਜੀਵਾਤਮਾ ਦਾ ਭਾਰੀ ਡਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਰੂਪ ਯੋਗ ਦੁਆਰਾ, ਮੇਰੇ ਅਭੈ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਇਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਗਲ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਲੈਣ। ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ, ਦੋ ਅੱਗੇ, ਦੋ ਹੇਠਾਂ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਨ, ਇੱਕ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਦੋ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਜੁਗਨੂਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿਉਮਤਸਖਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੀ ਨਲਿਨੀ ਅਤੇ ਨਾਲਿਨੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਵਧੂਤਸਖਾ ਸੁਗੰਧੀ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖਾ ਨਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਕਈ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਨਾਵਾਂ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਵਾਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਵਪਾਰੀ ਨਾਲ, ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਿਤ੍ਰਹੁ ਨਾਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੇਵਹੁ ਨਾਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਉੱਤਰੀ ਪਾਂਚਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਆਸੁਰੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਗ੍ਰਾਮਕਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨਾਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਵੈਸ਼ਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਧਾ ਅਤੇ ਅਵਮੀਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚੁੱਪ ਤੇ ਚਤੁਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਸੂਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਮੋਹ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਪਕ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੋਹਿਤ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਮਦਰਾ ਪੀਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਭੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਰੋਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਰੋਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦ ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹ ਨਾਲ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਸੁੰਘਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਮਨੋਂ ਨਾ ਵੀ ਚਾਵੇ, ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਿਡੌਣਾ, ਆਪਣੀ ਨਿਰਬਲਤਾ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਜਦ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਗਰਗ ਮুনি ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਫਿਰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਬੱਚਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸੀ, ਇਕੋ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਰਬਤ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੌਮਲ ਕਮਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਜੇ ਅਧ-ਖੁੱਲੀਆਂ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ, ਇਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਖਿੱਚ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਸਭ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਇਹ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਇਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਲੱਤ ਰਥ ਨੂੰ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਚੱਕਾ ਉਲਟ ਗਿਆ। ਇਕ ਸਾਲ ਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਤ੍ਰਣਾਵਰਤ ਰਾਕਸ਼ਸ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਡਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਹ ਉਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਮਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੱਖਣ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਓਖਲੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋ ਅਰਜੁਨ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁੱਖ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਇਹ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਛਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬਕਾਸੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਨੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਆਸ਼ਚਰਜਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ।