ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾਇਆ। ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਮਤਾ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਨੂੰ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਟੁੱਟ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ—ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦਿਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ—all ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਟੁੰਬੁਰੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀਆਂ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਆਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉਸਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਗਾਇਨ ਕਰਦਿਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀ ਆਈਆਂ। ਇਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪਚੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲੋਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ—ਵੋ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਲੋਭ-ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਭਜਣ। ਜੋ ਮਹਾਤਮਾ ਸਤਗੁਣ ਦੀ ਵਰਧੀ ਕਰਕੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਸਤਗੁਣ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋ ਆਤਮਾ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਨਾ ਬਾਹਰ ਵਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ ਵਲ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਭੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਇਥੇ ਹੀ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਭਗਤ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕਾਲ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਗੁਰੂ, ਸੁਹਰਦ ਅਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਜਗਤ, ਪਰਲੋਕ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਘਰ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਕੇਵਲ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਜਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਡਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ। ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੌਤ ਚਲਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਯੋਗੀ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਭੈ-ਰਹਿਤ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਏ ਰੱਖਣ। ਇਸ ਸਰੀਰ-ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਪਰ, ਦੋ ਅੱਗੇ ਤੇ ਦੋ ਹੇਠਾਂ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪ੍ਰਧਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਦੱਖਣ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਅਤੇ ਦੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ, ਦਿਉਮਤਸਖਾ ਨਗਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਲਿਨੀ ਅਤੇ ਨਾਲਿਨੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਰਾਹੀਂ, ਅਵਧੂਤਸਖਾ ਸੁਗੰਧਿਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮੁੱਖਿਆ ਨਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਹੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਨਾਵਾਂ ਹਨ; ਇਥੋਂ ਨਗਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਸਹਿਤ, ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਪਿਤ੍ਰਹੁ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਧਾਰੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦੇਵਹੁ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰੰਜਨ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨਧਾਰੀ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉੱਤਰੀ ਪਾਂਚਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਆਸੁਰੀ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰੰਜਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗ੍ਰਾਮਕਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਿਰ੍ਰਤੀ ਨਾਮ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰੰਜਨ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ਸਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਧਾ ਤੇ ਅਵਮੀਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਤੇ ਚਤੁਰ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵਿਸੂਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਮੋਹ, ਆਨੰਦ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਾਮਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੂੜਤਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਉਹ ਮਦ ਪੀਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਰੋਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਰੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹੱਸਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਹੱਸ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬੋਲਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਬੋਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੌੜਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਬੈਠਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੇਖਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੁੰਘਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਛੂਹਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਠੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸਦਾ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਿਲੌਣਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਗਵਾਲੀਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਐਸੇ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਨੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਗਰਗਾਚਾਰਜ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ: “ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵਾਕਈ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਹਨ; ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਿਸਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਘਟੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਬੱਚਾ, ਸਿਰਫ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਕਿਵੇਂ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੌਂਭ ਨਾਲ ਕੌਂਭ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ? ਆਪਣੇ ਅੱਖ ਅਧਖੁੱਲੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਦੈਤਣ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਵੀ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਸਭ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਲੈਟਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਰਥ ਨੂੰ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਰਥ ਦਾ ਪਹੀਆ ਉਲਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਲੱਤ ਮਾਰੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ, ਅਤੇ ਜੀਵ-ਆਤਮਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼, ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਇਸ ਲੀਲਾ ਵਿਚ ਨਿਰੂਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।