ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਰਮ ਪਿਆਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਮੂਲ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸਨੇਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ — ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਨ — ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਲਏ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੰਦਿਆਂ ਰਹੇ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ, ਸਭ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੰਗ ਨਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਜਾਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਅਗੂਆ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਗਾਂਵ ਵਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤਬ ਅਸ਼ਚਰਜਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ-ਭੀਨੇ ਹੋਏ। ਇਥੇ, ਦਸਮ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਮਹਾਨ ਭਾਗਵਤ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਿਤਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਜਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਜਦੇ ਹਨ। ਰਜ ਅਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨੂੰ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸਤੋਗੁਣ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੈਰਾਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਤੋਗੁਣ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਉਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਿਆਕਤੀਕਤਾ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਦੀ ਭੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਅਜਿਹਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਨਾਲ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕਾਲ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੁਹਰਦ ਤੇ ਪੂਜਨੀਯ ਦੇਵਤਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਰਲੋਕ, ਆਤਮਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਧਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਘਰ — ਜੋ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ, ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਨੂੰ, ਅਖੰਡ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਤੇ ਵੀ, ਮਗਰ ਮੈਨੂੰ — ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੁ, ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ — ਛੱਡ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੈ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਹੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਮੌਤ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਯੋਗੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਭੈ-ਰਹਿਤ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਇਹੋ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਾੜ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਸੱਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਅੱਗੇ, ਦੋ ਹੇਠਾਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਤੋਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਆਵਾਜਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਇਕ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਨ, ਇਕ ਦੱਖਣ, ਇਕ ਉੱਤਰ; ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦੋ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ, ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿਉਮਤਸਖਾ ਜਮੀਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਹੋਰ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਲਿਨੀ ਅਤੇ ਨਾਲਿਨੀ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਵਧੂਤਸਖਾ ਸੁਗੰਧਤ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਗੇ ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਵਾਂ ਹਨ; ਇਥੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਪਾਰੀ ਨਾਲ, ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਦੱਖਣੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਤ੍ਰਹੁ ਹੈ, ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਉੱਤਰੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੇਵਹੁ ਹੈ, ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਉੱਤਰੀ ਪਾਂਚਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਆਸੁਰੀ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਗ੍ਰਾਮਕ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਨਿੑਰ੍ਰਿਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਵੈਸ਼ਸ ਖੇਤਰ ਵਿਚ, ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ — ਅੰਧਾ ਅਤੇ ਅਵਮੀਸ਼ਾ — ਜੋ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸੂਚੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਮੋਹ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ, ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੋਹ ਅਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੀੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਮਦ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੋਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਉਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਰੋ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹ ਹੱਸਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਹੱਸਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਲਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਉਹ ਦੌੜਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੜੀ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੰਮ ਲੈਂਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਕੋਲ ਲੰਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਦੇ ਉਹ ਬੈਠਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਣਦੀ, ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੇਖਦੀ, ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੰਘਦੀ, ਉਹ ਸੁੰਘਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਛੂਹਦੀ, ਉਹ ਛੂਹਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਨਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖਿਡੌਣਾ, ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜਦੋਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਐਸੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਨੰਦ ਜੀ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਗਰਗ ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: ਇਹ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਕੰਮ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਅਸ਼ਚਰਜਕ ਹਨ; ਇਹ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਬੱਚਾ, ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਕਿਵੇਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਅਧ-ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਨੈਣਾਂ ਨਾਲ, ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਤਨਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦਾ ਦੁੱਧ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੀ ਖਿੱਚ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਸਭ ਦੀ ਜਿੰਦ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।