ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਧਰਮਵਾਨ ਹਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰਤਾ ਟੁੱਟਣ ’ਤੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਗੋਕੁਲ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਰਨਗੇ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ, “ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੰਨੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਰਦ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਲੋੜ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਵਸਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਹੁਣ ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਦਰਿਆ ਉੱਘੇ ਹੋਏ ਹਨ।” ਫਿਰ ਗੋਪ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਰਥ, ਵਸਤਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੁਪਚਾਪ ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲਪਟ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰਨ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਦੁਆਵਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧਯ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ। ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾੜੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਹਰੀ—ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ—ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਗੋਪੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬ ਗਾਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੀਛੇ ਆਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਪਚੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਰਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੀ ਸ਼੍ਰੁਤਿ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਮੋਹ-ਰਹਿਤ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਜਣ; ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਤਗੁਣ ਦਾ ਆਚਰਨ ਕਰਕੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਸਤਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਸਥਿਤੀ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਆਤਮਾ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਇੱਛਾ-ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਉਹ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਛਮੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕਾਲ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ—ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਅਤੇ ਪੂਜਨੀਯ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਰਲੋਕ, ਆਤਮਾ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ-ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਧਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਘਰ—ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ—ਆਤਮਾ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਹੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਯੋਗੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਲਈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਟਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਸ਼ਰੀਰ-ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਸੱਤ ਦਰਵਾਜੇ, ਅੱਗੇ ਦੋ, ਹੇਠਾਂ ਦੋ ਹਨ; ਹਰ ਇਕ ਸਰੀਰਕ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਲਈ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਪੰਜ ਦਰਵਾਜੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਨ, ਇਕ ਦੱਖਣ, ਇਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ; ਦੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹਨ। ਮੈਂ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ, ਦੋ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿਉਮਤਸਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਲਿਨੀ ਤੇ ਨਾਲਿਨੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਵਧੂਤਸਖਾ ਸੁਗੰਧਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮ੍ਹਣੇ ਮੁੱਖਿਆ ਨਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਕਈ ਦੁਕਾਨਾਂ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੀਆਂ ਨਾਵਾਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਨਗਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੁਆਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਪਾਰੀ ਨਾਲ, ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਿਤ੍ਰਹੁ ਨਾਮਕ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਦੱਖਣੀ ਪੰਜਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੇਵਹੁ ਨਾਮਕ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਉੱਤਰੀ ਪੰਜਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਆਸੁਰੀ ਨਾਮਕ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਗ੍ਰਾਮਕਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨਾਮਕ ਦਰਵਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਪੁਰੰਜਨ ਵੈਸ਼ਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅੰਧਾ ਤੇ ਅਵਮੀਸ਼ਾ ਨਾਮਕ ਦੋ ਨਗਰੀ ਦਰਵਾਜੇ ਚੁੱਪ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸੂਚੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਮੋਹ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਇੱਛਾ-ਚਲਿਤ, ਮੋਹਿਤ ਤੇ ਅਗਿਆਨ, ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।