ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜਦੋਂ ਭਾਰੀ ਤੂਫ਼ਾਨ, ਓਲੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਮਹਾ-ਭਾਗ, ਸਾਡਾ ਗੋਕੁਲ ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ! ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਓਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵ ਜਾਨਵਰ ਬੇਸੁਧ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪੈਣ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ, ਭਿਆਨਕ, ਪੱਥਰ ਵਰਗੇ ਓਲੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਮੱਤਾ ਮੈਂ ਤੋੜਾਂਗਾ। ਜੋ ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ-ਭੰਗ ਹੋਣ ਤੇ ਹੀ ਉਹ ਠੰਢੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਗੋ-ਸੰਘ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਲਕ ਮੰਨਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕਣੀ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਂ, ਹੇ ਪਿਓ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਓ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੋ-ਧਨ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਗੋ-ਧਨ, ਅਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਇਕ ਟੰਗ ਵੀ ਨਾ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਕਾਰਜ ਵੇਖੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਡਰੋ ਨਹੀਂ, ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਓ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਹਵਾ-ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਵੀ ਥੱਲੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੋ-ਧਨ, ਰਥ, ਸਮਾਨ, ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਹਿਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਂਦੇ, ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਂਦੇ। ਗੋਪੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਮ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ। ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਨਗਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿਕ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਲਰਾਮ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਗਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਵਾਪਸ ਗਾਂਵ ਵੱਲ ਪੈਰ ਪਾਇਆ। ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਦੀਆਂ, ਹਰੇਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਅਨੰਦ ਸੀ। ਇਥੇ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣ। ਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਅਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣ।" "ਮੁਨਿ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਧਾ ਕੇ ਰਜ ਅਤੇ ਤਮਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਜਦ ਆਤਮਾ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਬਾਹਰ ਵਲ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਅੰਦਰ ਵਲ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਆਈਸ਼ਵਰਿਆ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਲਛਮੀ ਦੇ ਵਡਭਾਗ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਮੇਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਗੁਰੂ, ਸਹਿਯੋਗੀ, ਅਤੇ ਪੂਜਨੀਯ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਲੋਕ, ਪਰਲੋਕ, ਆਤਮਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਧਨ, ਗੋਧਨ ਜਾਂ ਘਰ—" "ਜੋ ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੌਤ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਯੋਗੀ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਗਤੀ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੇ ਨਿਰਭੈ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਬਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣ।" "ਸੱਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਹਨ, ਦੋ ਅੱਗੇ, ਦੋ ਹੇਠਾਂ; ਹਰ ਇੱਕ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਨ, ਇੱਕ ਦੱਖਣ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ; ਦੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ।" "ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿਉਮਤਸਖਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।" "ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੀ ਨਲਿਨੀ ਤੇ ਨਾਲਿਨੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਵਧੂਤਸਖਾ ਸੁਗੰਧਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ-ਨੌਕਾਵਾਂ ਹਨ; ਉਥੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਪਾਰੀ ਜੋ ਸੁਆਦ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅੰਦਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਿਤ੍ਰਹੁ ਨਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਪੁਰੰਜਨ ਦੱਖਣੀ ਪੰਜਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਵਾਹਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦੇਵਹੁ ਨਾਮ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਪੁਰੰਜਨ ਉੱਤਰੀ ਪੰਜਾਲਾ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਗਿਆਨ ਵਾਹਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਉਪਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਲੀਲਾਵਾਂ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ।