ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਪ ਕਾਰਨ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ ਅੱਤਿਆਚਾਰੀ ਹਵਾ ਚੱਲਣੀ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸਦੇ ਪਸ਼ੂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਠੰਢ ਅਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਲਕ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸਭ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਪ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਜੀਵ ਜਿਉਂਦੇ ਹੀ ਹੜ੍ਹ-ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਅਸੀਂ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਭਿਆਨਕ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੀਂਹ ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਇਸਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੰਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਮੈ ਮਿਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤਾ ਅਸਲ ਵਿਚ ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਗੋਵਾਲ ਸਮਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਹੜਾ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਐਵੇਂ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇਓ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਓ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਹੱਥ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤੇ ਸਹਾਰਿਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਵੱਸ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਤਿਸ, ਦਰਦ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਉਹਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲੇ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਸਚਰਜਯੋਗ ਯੋਗ ਬਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਹਤਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ। ਜਦ ਅਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ-ਮੀਂਹ ਰੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਓ; ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਵੀ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਗਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਰਥ, ਸਮਾਨ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੁੜ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੋਪੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤੇ ਅਪਣੇ ਅਸੀਸ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ, ਨੰਦ ਤੇ ਰਾਮ—ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ—ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਭਰ ਕੇ, ਅਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਸੱਪ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਸਭ ਗਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰੇਮ ਭਰੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਪਾਰ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਅਚਰਜ ਲੀਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵ-ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੇ ਪਚੀਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਗ੍ਰੰਥ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੈਰਾਗ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਹੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨ ਤੇ ਸਯਮ ਵਾਲੇ, ਅਸਕਤੀ ਰਹਿਤ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ।" "ਕੋਈ ਸਾਧਕ, ਜਦ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਤੋਗੁਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ, ਸਤੋਗੁਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਪਣੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤਤਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜਦ ਆਤਮਾ ਹੋਰਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਪਜੇ ਚਾਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਬਾਹਰ ਵਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ ਵਲ।" "ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਾਰਵਭੌਮਤਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੱਛਮੀ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਜਗਤ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਸਮੇਂ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੁਹਰਦ ਤੇ ਪੂਜਾ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਰਲੋਕ, ਆਤਮਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਪਸ਼ੂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਘਰ—" "ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਮੈਨੂੰ ਹੀ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਨੂੰ, ਏਕਾਗ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਕਿਤੇ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੋਗੀ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ ਰੱਖਣ।" "ਸੱਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਅੱਗੇ, ਦੋ ਹੇਠਾਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਸਭ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਲਈ ਹਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਪੰਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਇੱਕ ਦੱਖਣ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਤਰੀ ਵੱਲ, ਤੇ ਦੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂੰ, ਦੋ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਿਉਮਤਸਖਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਨਲਿਨੀ ਤੇ ਨਾਲਿਨੀ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਹੋਰ ਪੂਰਬੀ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਵਧੂਤਸਖਾ ਸੁਗੰਧਤ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਮੁੱਖਿਆ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਕਈ ਦੁਕਾਨਾਂ ਤੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਵਾਂ ਹਨ; ਉਸ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੁਆਦ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਪਿਤ੍ਰਹੂ ਨਾਮ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ, ਪੁਰੰਜਨ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।