ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਵਰਨਣ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਨਾ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਨੰਦੇ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਉੱਤੇ ਬੇਹਿਸਾਬ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਗਰਜਣਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ-ਪਤਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ—ਉਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ-ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਕਰਕੇ ਪਸ਼ੂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੋਪ ਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਠੰਡ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ, ਸਰਣ ਲਈ ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁਕਾਰਣ ਲੱਗੇ: "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਓਲੇਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਜੀਵ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੱਡੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡੀ ਨਾਸ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਓਲੇ-ਮੀਂਹ ਤੇ ਹਵਾ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਣ 'ਤੇ ਹੀ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਗੋਕੁਲ ਮੇਰੀ ਸਰਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਓ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਧਨ, ਪਰਵਾਰ, ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੰਨੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਰਦ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ—ਉਹ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ! ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਧਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵਹੁਟੀਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਓ; ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਮੁੱਕ ਗਏ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਗੋਪ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਰਥ, ਸਮਾਨ, ਵਹੁਟੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤੇ ਅਪਣੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ—all ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੁੰਬਰੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੀਤ ਗਾਏ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਗੋਕੁਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਗੋਪੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤਬ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਦੇ ਪঁਚਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਤਮ ਵੈਰਾਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਜਣ। ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਲਗਨਹੀਨ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਭਜਣ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਤੋਗੁਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਟਿ ਕਰਕੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਹਸਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਆਤਮਾ ਹੋਰਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਮੇਰੀ ਅਠ ਗੁਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕਾਲ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਗੁਰੂ, ਸੁਹਰਦ ਤੇ ਪੂਜਨੀਯਾ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਰਲੋਕ, ਆਤਮਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪਣਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਧਨ, ਪਸ਼ੂ, ਘਰ—ਇਹ ਸਭ... ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪੀ ਮੰਨ ਕੇ, ਅਖੰਡ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਵਾ ਵਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਯੋਗੀ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਭੈਹੀਨ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਜੋੜ ਕੇ ਰੱਖਣ। ਸੱਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਹਨ—ਦੋ ਅੱਗੇ, ਦੋ ਹੇਠਾਂ; ਹਰ ਇੱਕ ਰਾਹੀਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਚਲਚਲ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਮਾਲਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹਨ, ਇੱਕ ਦੱਖਣ ਤੇ ਇੱਕ ਉੱਤਰ ਵੱਲ; ਦੋ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਦੇ ਦੋ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੁਗਨੂ, ਇਕੱਠੇ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਯੁਮਤਸਖਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।