ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਗਵਾਲੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਤਾਂ ਬਚਪਨੇ ਵਾਲਾ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਇਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਉਹ ਗਵਾਲੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੌਣਕ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਲ ਧੱਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨੰਦਾ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਜਰਾ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੋਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਨੰਦਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬੱਦਲਾਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਡੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਵਜਾ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਰੰਤਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਿੱਲਿਆਂ ਤੇ ਖੱਡਾਂ ਵਿਚ ਪੈਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਨਾ ਉਚਾ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਨੀਵਾ। ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹਲਾਕ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਕਰਕੇ ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਠੰਢ ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਕੰਬਦਿਆਂ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਪ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!" ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਓਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਕਰਕੇ ਜੀਵ ਜਾਨਵਰ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਨਾਸ਼ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਓਲੇ, ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਹਵਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗਵਾਲੇ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਣ ਆਏ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਾਂਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਚਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਤੇ ਵਜਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ।" "ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਰੋ, ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਤੋਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਰਾਖੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਸਤਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜਰਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਪਣੇ ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਚਾਕਰ ਸਮੇਤ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗ-ਬਲ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ, ਧਨ, ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਓ; ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਗਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਰਥਾਂ, ਸਮਾਨ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ, ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵਜਰਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੁਪ-ਚਾਪ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ, ਪੂਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਦਹੀਂ ਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਸਨ—ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ, ਸਾਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਚਾਰਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸੰਕ੍ਹ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੁੰਬਰੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਪਸ ਆਇਆ; ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਦੇ ਪਚੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਉੱਚਤਮ ਤਿਆਗੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਅਸਕਤ, ਸੰਯਮੀ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਕ ਜਨਾਨੀ, ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਕੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ, ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਕਤਿ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਿਅਕਤੀਕਤ ਅਸਤਿਤਵ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ।" "ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ, ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਪਰਮ ਤੱਤ ਵਿਚ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਉਹ ਬਾਹਰ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ ਵਲ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਆਧਿਕਾਰਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਭਾਗ ਦੀ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਉੱਚਤਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕਾਲ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੁਹੀਲਾ ਤੇ ਪੂਜਨੀਕ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਰਲੋਕ, ਆਤਮਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਧਨ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਘਰ—" "ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨ ਕੇ, ਹੋਰ ਸਭ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਆਦਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਸਕੇ।" "ਮੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹਵਾ ਵੱਗਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਸੜਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਮੌਤ ਚਲਦੀ ਫਿਰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਜੋਗੀ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਗਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਉਹ ਚਰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਡਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।