ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਬੱਦਲਾਂ—ਸਾਂਵਰਤਕ ਬੱਦਲਾਂ—ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਉਣ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਆਹ! ਇਹ ਗੋਆਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਨਾਸਮਝ ਮਾਨਵ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ—ਅਣਾਦਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਛੱਡ ਕੇ ਕੇਵਲ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਗੋਆਲਾਂ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦਾ, ਪਰ ਬਚਪਨੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਹੋਣ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਆਲਾਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਸਕਾਂ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ‘ਤੇ ਉਹ ਸੰਵਰਤਕ ਬੱਦਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬੱਦਲ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਗੱਜਦੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਓਲੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪੈਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਈ—ਉੱਚ-ਨੀਚ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿੱਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹਵਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਕਰਕੇ ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਠੰਡ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਦੀ ਮਾਰ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!” ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਓਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵ ਜਿੰਦ ਲੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਜੋਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਓਲਿਆਂ-ਭਰਿਆ ਮੀਂਹ ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਸੱਚੇ ਸਤੋਗੁਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਹ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਭਰੋਸੇ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੋਆਲਾਂ ਦੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਆਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਵਸਈ ਵਾਸੀਓ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ-ਖੱਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।” ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ, ਦੌਲਤ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਨਵਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਰਦ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ, ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਰੱਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਯੋਗ-ਤਾਕਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਾਣ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਹਵਾ-ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਆਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਡਰੋ ਨਾ। ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਵਸਤਾਂ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਓ। ਮੀਂਹ-ਤੂਫ਼ਾਨ ਮੁੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਦਰਿਆ ਵੀ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਹਨ।” ਫਿਰ ਗੋਆਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਰਥ, ਸਮਾਨ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜ ਨੂੰ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੁੜ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ‘ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ। ਵਸਈ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਨੰਦਾ, ਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੁੰਬੁਰੂ ਆਦਿਕ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਫਿਰ, ਗੋਆਲਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਗੋਪੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਕੰਮ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਪਚੀਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਿਆਗੀਆਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਹੈ। ਅਖੀਰ ‘ਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਅਸੰਗ, ਸੁਨਿਸ਼ਚਲ, ਤੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਣ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਸਤੋਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ-ਜਨਮੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ, ਨਾ ਅੰਦਰ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਭਾਗ ਦਾ ਵੀ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਭਕਤ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਕਾਲ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ, ਪੁੱਤਰ, ਮਿੱਤਰ, ਗੁਰੂ, ਸੁਹਰਦ, ਤੇ ਪੂਜਨੀਕ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਪਰਲੋਕ, ਆਤਮਾ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਭਟਕਦੀ, ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ—ਦੌਲਤ, ਪਸ਼ੂ, ਘਰ—ਇਹ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਸਰਵ-ਵਿਆਪਕ ਮਾਨ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮੈਨੂੰ ਭਜਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਆਦਿ-ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਹੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।