ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਸਾਰੀ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਬੜੀ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਨਿਣਿਆ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਮਵਰਤਕ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮੀਂਹ ਦੇ ਤੂਫਾਨ ਨਾਲ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਹਾਲੇ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਆਉਣ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁੱਸਾ ਸੀ ਕਿ ਗੋਹਾਲੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਅਹਿਸਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਬੇਵਕੂਫ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮਝਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਗੋਹਾਲੇ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਰਿਮਾ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਤਰਫ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਹਾਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਬਰਸਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਦਲਾਂ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤੂਫਾਨੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮੀਂਹ ਅਤੇ ਥੱਲੇ ਪੈ ਰਹੇ ਬਰਫ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਪੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਥਾਂ ਦਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਗੋਹਾਲੇ ਅਤੇ ਗੋਹਾਲੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਸ਼ੂ ਡਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸਰਨਾਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੂਫਾਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਗਿਰ ਪਏ। ਉਹ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇੰਦਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਇਸ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਸ਼akti ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਬੇਹੱਦ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਛਤਰ ਨੂੰ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਹਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ ਰੁਕ ਜਾਣ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਠਾਏ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ ਅਤੇ ਦਰਦ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਹਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਗੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮੁੜ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ। ਗੋਹਾਲੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਚੋਲੇ ਦੀਆਂ ਭੋਗਾਂ ਦੀਆਂ ਬਲੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਿੱਧਾ, ਸਾਧਿਆ, ਗੰਦਰਵ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੋਹਾਲੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪੱਚੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਵੀ ਮੇਰੀ ਸਰਨਾਗਤੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਾਂਗਾ।