ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਗੀਤ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਗਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁਸ਼ਯ-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਪਾਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ, ਮੈਂ ਗਾਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪੋ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਾਂਗੂ ਅਮਲ ਕਰੋ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਲਕੜੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਉਠਾਉਣ ਲਈ, ਗੜ੍ਹਾ-ਵਾਂਗੂ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਮ ਦੀਆਂ ਨਾਸਕਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ बोले। "ਅਫ਼ਸੋਸ! ਗੋਵਾਲਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਵੱਡਿਆਈ, ਜਿਹੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੱਕ ਮਰਤ-ਵਿਕਤੀ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਣਾਦਰ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਤਰਕ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮ ਅਤੇ ਨਾਮ ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਵਾਲਾਂ ਨੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇੱਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਅਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗਲਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ 'ਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਤ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੋਵਾਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਬੱਦਲ, ਰੋਕ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੋਵਾਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬਰਸਾਤਾਂ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ।" ਬੱਦਲ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਗਰਜਦੇ, ਤੇ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਛਪ ਗਈ, ਨਾ ਉੱਚਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਨੀਵਾਂ। ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਕਾਰਨ, ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ; ਗੋਵਾਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦਾ ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੋਕੁਲ ਤੇਰਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!" ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਓਲੇ ਪੈਣ ਨਾਲ ਜੀਵਨਹੀਣ ਜੀਵ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। "ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਰੁਕਣ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਨੋਖੀ, ਭਿਆਨਕ, ਪਥਰ-ਭਰੀ ਮੀਂਹ ਤੇ ਤੀਬਰ ਹਵਾ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸ਼ਚਰਜ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਅਯੋਗਿਆਂ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਗੋਵਾਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਈ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗੂ ਉੱਠਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗੋਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਓ, ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।" "ਇੱਥੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਣ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਤੋਂ ਡਰੋ ਨਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ, ਪਰਿਵਾਰ, ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਜਾ ਵੱਸੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਦਰਦ, ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਉਠਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਨਾ ਹਿਲਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਸਧਾਰਣ ਯੋਗ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਬਿਲਕੁਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਗੋਵਰਧਨ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗੋਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਓ, ਡਰ ਛੱਡੋ, ਹੇ ਗੋਵਾਲੋ, ਆਪਣੀਆਂ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ, ਦੌਲਤ, ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਸਮੇਤ; ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਦਰਿਆ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਗੋਵਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਂ, ਰਥ, ਤੇ ਸਮਾਨ, ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ ਪਹਾੜ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗੂ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਵਾਪਸ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਗੋਵਾਲ-ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਦਹੀਂ, ਅਟੂਟ ਚੌਲ, ਤੇ ਅਮਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਿਨੀ, ਨੰਦਾ, ਤੇ ਰਾਮ—ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ—ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਰ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਸਾਧਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਮੰਡਲੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਸੰਗ-ਬਜਾ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁੰਬੁਰੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਰਾਜੇ, ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਗੋਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹਰੀ, ਬਲਰਾਮ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਗੋਵਾਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਵਾਪਸ ਗਿਆ; ਗੋਪੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦਾ ਪਚਵੀ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚ ਤਿਆਗੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲਗਾਵਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ, ਲਗਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਵ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ, ਤੇ ਚੋਖੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਇਕ ਜਨ, ਸਤ-ਗੁਣ ਦੀ ਵਧਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ, ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਤ-ਗੁਣ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਰਕਤਤਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ, ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਤਮਾ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅਸਤਿਤਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਆਤਮਾ, ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੇਰੇ, ਅਬਸਲੂਟ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਨਾ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਦਰ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਠ-ਵਿਧੀ ਪ੍ਰਭੂਤਾ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੁਭਾਗ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।