ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਪਰਮੇਸ਼्वर ਨੇ ਆਪ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ—ਭਰਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ—ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਪਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਰੂਪ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋਏ। ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਤ ਸਤੁਤੀ, ਸਿਮਰਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਯੋਗ ਦਾ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀ ਨਿਯਮ-ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਦੀ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਇਸ ਦਾ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਜੋ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਧਿਆਨ ਪੂਰਵਕ, ਇਸ ਗੀਤ ਜਾਂ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਸਭ ਲਈ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵ ਪੁੱਤਰੋ! ਇਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿਚ ਗਾਇਆ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਪੂਰਵਕ ਜਪੋ, ਇਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ—ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲੱਛ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੰਘਾਰਕ ਬੱਦਲਾਂ—ਸਾਂਵਰਤਕ—ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਗਵਾਲੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਮਾਨਵ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਅਜਾਣ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਉਲਟ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ ਨਾਲ ਫੂਲ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਤੋੜਦੇ, ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਵਾ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵਸੇਬੇ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਬੱਦਲ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵਸੇਬੇ 'ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਜਲ-ਪਾਤ ਨਾਲ ਤਬਾਹੀ ਲਿਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਗੜਗੜਾਹਟ, ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ—ਕਿਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ ਸੀ।" ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਸ਼ੂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗਵਾਲੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਠੰਢ ਤੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਾਗ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆ ਪਏ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਵੱਡੇ ਸੁਭਾਗੀ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਪ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜੀਵ ਜਿਉਂਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ, ਓਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਪਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ, ਭਿਆਨਕ, ਓਲਿਆਂ ਭਰਿਆ ਮੀਂਹ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਸਮੂਚਾ ਉਪਚਾਰ ਕਰਾਂਗਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਉਹ ਠੰਢੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਗਵਾਲਾ ਸਮਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਣ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀਓ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਥਾਂ ਮਿਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਲੇ ਆ ਜਾਓ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਪਹਾੜ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਖਤਰਾ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਥਾਂ ਮਿਲੀ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਦਰਦ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪੈਰ ਨਾ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਦੇ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਯੋਗ-ਬਲ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਰੁਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਗੋਵਰਧਨ ਉੱਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਡਰੋ ਨਾ, ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਵਸਤੂਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਬਾਹਰ ਆ ਜਾਓ; ਮੀਂਹ ਤੇ ਹਵਾ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ, ਦਰਿਆ ਘਟ ਗਏ ਹਨ।" ਫਿਰ, ਗਵਾਲੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂ, ਰਥ, ਸਮਾਨ, ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੀ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸੀ ਥਾਂ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਾਵ ਨਾਲ, ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦਹੀਂ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਯਸ਼ੋਦਾ, ਰੋਹਣੀ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਬਲਰਾਮ—ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ ਆਦਿ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵ੍ਰਜ-ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।