ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਅਦਭੁਤ ਬਲ ਨਾਲ ਹੀ ਰਜ, ਸਤ, ਅਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਹੀ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਾਲ-ਰਥ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਬਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗ-ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮੌਤ! ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਣ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਿਰਭੈ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭਜਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਜੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿੱਤ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ, ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜੱਸ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁਲਭ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਤੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰਿਆ, ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਜਪੋ, ਤਪ ਕਰ ਕੇ ਅਮਲ ਕਰੋ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਇਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਡੰਡਾ-ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਘਾਰਕ ਬੱਦਲਾਂ—ਸਾਂਵਰਤਕ—ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਭਰਿਆ ਬੋਲਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਵਾਲਾਂ ਦੀ ਘਮੰਡ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਈ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਰ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਵਿਵੇਕ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਵਾਲਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ—ਜੋ ਬਚਪਨੀਆਂ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਇਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵੱਡਿਆਈ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨੰਦੇ ਦੇ ਵਸੇਬੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵ੍ਰਜ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦੇ ਦੇ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ, ਗੱਜ-ਗੱਜ ਕੇ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੋਟੇ ਤੇ ਪਤਲੇ ਧਾਰਾਂ ਚਲ ਰਹੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ-ਤਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਭਰ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ—ਨਾ ਉਚਾ-ਥੱਲਾ, ਨਾ ਨੀਵਾ-ਥੱਲਾ ਦਿਸਦਾ। ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗੇ; ਗੋਵਾਲ ਤੇ ਗੋਵਾਲਣਾਂ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਆਂਧੀ-ਤੂਫ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸਭ ਭਾਗ ਕੇ ਧਨੁਆਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬੜੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੋਕੁਲ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!" ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਓਲੇਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵ ਜਾਨੂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। "ਸਾਡਾ ਯਜਨ ਰੁਕਣ ਕਾਰਨ, ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇਜ਼, ਪੱਥਰ-ਭਰਿਆ ਮੀਂਹ ਤੇ ਝੱਕੜ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਘਮੰਡ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਾਸ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਜੋ ਅਪात्र ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਘਮੰਡ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਹ ਠੰਢੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜੋਗ ਬਲ ਨਾਲ, ਇਸ ਗੋਵਾਲ ਸਮਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੁਆਮੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਛਤਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਮਾਂ, ਹੇ ਪਿਓ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਓ, ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿੱਥੇ ਥਾਂ ਮਿਲੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ।" "ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਹਵਾ ਜਾਂ ਮੀਂਹ ਦਾ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪੂਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨ, ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਲੈ ਕੇ, ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੁੱਖ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਰਦ ਅਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੱਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਿਆ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਦੇਖੀ।