ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਚੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਅਡੋਲ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲੀਨ ਵੀ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਜਗਤ ਦੇ ਅਨੇਕ ਭੇਦ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, ਪੂਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅੰਤਹਿਨ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਜ, ਸਤ, ਅਤੇ ਤਮ — ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੋ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੁ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਾਲ ਰੂਪ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਣਰੋਕੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ ਅਨੁਮਾਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਯੁ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ, ਲਾਲਸਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਅਸਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਪਕੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮੌਤ ਦੇ ਰੂਪ! ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਰਨ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਣ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕਦੇ ਆਪਣੀ ਪਦਵੀ ਤੋਂ ਨੀਂਵੇਂ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਜਦ ਰੁਦਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਜਗਤ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਠ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਸਦਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਯੋਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਨਿਭਾਓ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਨਿੱਤ ਇਹ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਮੈਂ ਗਾਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਜਪੋ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਂਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ, ਡੰਡਾ ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਸਾਂਵਰਤਕ ਨਾਮਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਗਿਆ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਗਵਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਮਰਣ ਵਾਲਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਤੇ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਗਵਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ—ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਅਗਿਆਨੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਧਨ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਫੂਲ ਗਏ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਮਾਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਵਾਯੁ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬੱਦਲਾਂ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗਰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਪਾ ਦਿਤੇ। ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਲਗਾਤਾਰ, ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਡੁੱਬ ਗਈ ਕਿ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਤਿਜੀ ਹਵਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮੀਂਹ ਕਰਕੇ, ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗਵਾਲ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਤੂਫਾਨ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਧਨ-ਧਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਆ ਪਏ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਗੋਕੁਲ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ!" ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੀਵ ਹਾਲੇ-ਬੇਹਾਲ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਓਲੇ ਪੈਣ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਾਰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਵਿਘਨ ਪੈਣ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ, ਤੇਜ਼, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੀਂਹ ਤੇ ਤੀਖੀ ਹਵਾ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਸਮੂਚਾ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਮਾਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਚੰਭਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲ ਉਹ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਇਹ ਗਵਾਲ-ਸਮਾਜ ਮੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਯਤਨ ਦੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਐਸੇ ਉੱਠਾ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਪਿਓ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ, ਜਿਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।" "ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਪਹਾੜ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇਗਾ ਜਾਂ ਹਵਾ ਤੇ ਮੀਂਹ ਤੋਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪੂਰਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।