ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਰੋਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ—ਸਰਵੋਚ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤਿ—ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਰਚਦਾ, ਇਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਅਤੇ ਮੁੜ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ-ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੇ ਦੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕੇ। ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਜ, ਸਤ, ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਲ ਰੂਪ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਲੋਕੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ-ਅਟਕਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਹੈਂ। ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਮਸਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਅ ਭੋਗਾਂ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਮੌਤ! ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਣ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹਨ? ਭੈ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਨਾ ਪੈਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ! ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ! ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈਂ; ਜਦ ਜਗਤ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭੈ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ! ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋਂ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਇਹ ਉਚਾਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਤ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੂ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਪੱਤੀ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਵੈ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਭਜ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸਭ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਗਲ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨਾਵ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਅਸੁਖਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ-ਸਾਗਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਇਹ ਹਰਿ-ਸ্তুਤੀ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਮਿਲਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੋ! ਇਹ ਗੀਤ—ਮੈਂ ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਗਾਈ ਹੈ—ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਉਚਾਰੋ, ਇਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੈ; ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ-ਚਾਹਿਆ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਇੰਦ੍ਰ, ਰੁੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਘਾਰਕ ਸਾਂਵਰਤਕ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਕੇ, ਹੁਕਮ ਭਰਿਆ ਬੋਲਿਆ। "ਹਾਂ! ਇਹ ਗਵਾਲ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮੌਤ-ਧਾਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਚਲਾਕ, ਬੱਚਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਨ-ਪਦਾਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਣ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਬਰਬਾਦੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ 'ਤੇ ਜਲ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਗੱਜਦੇ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਓਲੇ ਵਾਂਗ ਵਰਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗਾੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਪੱਤਲੇ ਧਾਰਾਂ, ਨਿਰੰਤਰ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਲੱਭ ਗਈ, ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਕਰਕੇ, ਪਸ਼ੂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗਵਾਲ ਤੇ ਗਵਾਲਣ, ਠੰਡ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੂਫਾਨ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਮਹਾ-ਭਾਗ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠਾਂ ਹੈ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੋਪ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਭਗਤ-ਵਤਸਲ!" ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜੀਵ ਓਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰਿ ਜੀ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਣ ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਸਾਡੀ ਨਾਸ਼ੀ ਲਈ, ਇਹ ਅਜੀਬ ਤੇਜ਼, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਮੀਂਹ ਤੇ ਤੂਫਾਨ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਇਸ ਦਾ ਠੀਕ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ-ਜਨਿਤ ਮਾਣ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਣ-ਤੋੜ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਗਵਾਲ-ਸਮੂਹ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਯੋਗ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਚਾ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਛਤਰੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਮਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਹੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਓ! ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਗਵਾਲ-ਸਮੂਹ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਗੋਵਰਧਨ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਵਿੱਚ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਗਏ।