ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਯਥਾਰਥ ਅਤੇ ਭਾਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਗਵਤ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ—even ਅੱਧੀ ਪਲ ਲਈ—ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ! ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਦੇ ਸਨਾਨ ਨਾਲ ਧੋਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਉਹੀ ਉੱਚਾ ਤੇ ਪਰਮ ਜੋਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਪਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਹੈਂ। ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ। ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕਵੀਂ ਹੈ। ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ, ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੁ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੰਸ਼-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਸੁਖ-ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਹੀ ਕਾਲ-ਰੂਪ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਟੱਲ ਬਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈਂ—ਅਸਹਿਣਯ। ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਤੇ ਵਿਅਸ੍ਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੌਤ! ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭੈ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ! ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਸਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਰਹੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਪ ਦੇ ਹੀ ਭਜਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਹਰੇਕ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਤ ਸਤੁਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਯੋਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀ ਨਿਯਮ-ਪਾਲਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ, ਜਿਹੜੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਰਵੋਤਮ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਇਹ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਹੋਰ ਔਖੀ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਰਮ ਕਲਿਆਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁਸ਼੍ਯ-ਦੇਵ ਪੁੱਤਰੋ! ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਏਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ, ਇਸ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲਾਭ ਪਾਓ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰਕ ਬੱਦਲਾਂ—ਸਾਂਵਰਤਕ—ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੈਰਾਨੀ ਹੈ! ਇਹ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀ ਮਾਨ-ਮਰਯਾਦਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਗਏ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਸਾਗਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇੱਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮੂਰਖ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਧਨ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੌਭਾਗ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦੇ ਦੀ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀ ਵਸਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਗੱਜਣ ਵਾਲੀ ਗਰਜ, ਤੇ ਤੀਖੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਵਰਖਾ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈ, ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਬਰਦਸਤ ਤੇਜ ਹਵਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਸ਼ੂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਗਵਾਲ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘਰ-ਵਾਲੀਆਂ ਠੰਢ ਤੇ ਤਕਲੀਫ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੂਫਾਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਏ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ: “ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰੀ ਸਰਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!” ਜਦੋਂ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜੀਵ ਓਲਿਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਅਚੇਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। “ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਸਾਮਾਨਯ, ਭਾਰੀ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਰਖਾ ਤੇ ਤੀਖੀ ਹਵਾ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਉਚਿਤ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ।” “ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਅਚਰਜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ ਜੋ ਅਯੋਗ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਟੁੱਟਣ ਤੇ ਹੀ ਉਹ ਠੰਢੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਥਾ ਵਧਦੀ ਹੈ—ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਨਾਸ, ਇਸੇ ਵਿਚ ਸੱਚਾ ਕਲਿਆਣ ਹੈ।