ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਿਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਭੰਵਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਰੱਬ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ—even ਅੱਧੇ ਪਲ ਲਈ—ਸੁਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਾਪਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧੋਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਜਗਤ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਆਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਗਾੜਦਾ ਹੈ ਪਰ ਖੁਦ ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ—ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫਰਕ ਸਾਡੀ ਮੱਨ ਦੀ ਚੰਜਲਤਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਦਿਸਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪ-ਵਾਪਰਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਭਗਤ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਹਰੇਕ ਜੀਵ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ, ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱਤੱ Ego, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਚਾਰ-ਵਿਧਿ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੈਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾਂਤ ਰੂਪ ਹਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਵਨ ਵਾਂਗ—ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਹੈਂ। ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹਾ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੌਤ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕੰਵਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਦਰਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਦਵੀ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਜਗਤ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਇਸ ਗੀਤ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਓ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨੀਅਤ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਤਪ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਿਆਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਾਧਨਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ; ਪਰ, ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਗੀਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਾਈ ਹੋਈ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਸਿਫ਼ਤ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਂਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ ਹਾਸਲ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਦੀ ਉਚਾਈ ਲਈ, ਗਦਾ ਵਰਗਾ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਇਆ। ਇੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਘਾਰਕ ਬੱਦਲਾਂ—ਸਾਮਵਰਤਕ—ਨੂੰ ਉਕਸਾ ਕੇ, ਆਗਿਆ ਭਰੇ ਬੋਲ ਬੋਲੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ! ਇਹ ਗੋਆਲੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ—ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੀ ਅੰਧਤਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਕਰਕੇ ਮਸਤ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਘਮੰਡ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਸੂਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬੱਦਲ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਦੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗੱਜ-ਗੱਜ ਕੇ ਬੱਦਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਵਰਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਤਲੇ ਤੇ ਮੋਟੇ ਧਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਰੁਕਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰੇਲੇ ਪੈਣ ਲੱਗੇ; ਧਰਤੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡੁੱਬ ਗਈ—ਨਾ ਉੱਚਾ ਦਿਸਦਾ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ। ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਵਾ ਕਰਕੇ, ਜਾਨਵਰ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੋਆਲੇ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ, ਠੰਢ ਤੇ ਤੂਫ਼ਾਨ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਤੂਫ਼ਾਨ ਵਿਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਗ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਆ ਪਏ। ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੋਕੁਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ!" ਜਦ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਓਲੇਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਜੀਵ ਜਾਨ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡਾ ਯੱਗ ਰੁਕਣ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਸਾਡੀ ਨਾਸ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਜੀਬ, ਭਿਆਨਕ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੀਂਹ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਯੋਗ-ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਠੀਕ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੋੜਾਂਗਾ।