ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਰੂਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਰੂਪ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਭਾਵੇਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈਂ, ਪਰ ਜੋ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਜੋ ਕੇਵਲ ਤੇਰੀ ਨਿਰਲੇਪ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨਾ ਚੰਗੇ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਭਗਤੀ ਕਰ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਧਰਤੀ, ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਵੀ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਸਚੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਤਮਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਜਗਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਤੱਤ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਜੋਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਥਾਹ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਮਾਇਆ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਜਗਤ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਦਿਸਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੈ-ਅਧੀਨ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੇਵਲ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਦਿਕ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਪੰਡਿਤ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸੀ ਨਾਲ ਰਜ, ਸਤ, ਤਮ ਦੇ ਗੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਗੱਡੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈਂ। ਜਦ ਲੋਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਭਟਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੌਕਸ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਮੌਤ! ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਮਾਣ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਦਰਯ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨੀਵੇਂ ਨਾ ਡਿਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਹੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਜਗਤ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਅਡੋਲ ਆਸਰਾ ਹੈਂ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਪਾਠ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਖੈਰ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਤ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਯੋਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈ ਲਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਨੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਾਤਾਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਚ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਦਾ ਉੱਤਮ ਮੰਗਲ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਤੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਰਮ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਮੈਂ ਗਾਈ ਹੈ; ਇਸਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਠ ਕਰੋ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਂਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਲੱਛ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਸੰਘਾਰਕ ਬੱਦਲਾਂ—ਸਾਵਰਤਕ—ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾ! ਇਹ ਗਵਾਲੇ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੱਕ ਮਾਨਵ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਦਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਵੱਡੇ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਗਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ ਤੇ ਅਗਿਆਨੀ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਧਨ ਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ ਹੋਰ ਮਾਣੀ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦਾ ਮਾਣ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬੱਦਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਵ੍ਰਜ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਝੜੀਆਂ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬੱਦਲ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਡੁੱਬ ਗਈ ਕਿ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉਲਟ ਹਵਾਵਾਂ ਕਰਕੇ ਪਸ਼ੂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗਵਾਲੇ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ, ਠੰਡ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਤੂਫਾਨ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ, ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਗੋਕੁਲ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ!