ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸ਼ਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ ’ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ, ਗੁੱਟੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਬੜੀ ਹੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਨਖ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੇ ਗੁਰੂ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਹ ਚਰਨ ਵਿਖਾਓ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਹਨ। ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਰੂਪ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਿਆਂ ਨਿਡਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਹੈ। ਖੁਦ ਦੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ, ਉਸ ਅੰਤਿਮ ਆਤਮ-ਸਿੱਧੀ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਨਿਸ਼ਠਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਤਕਟ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਲਈ ਵੀ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧ ਮਿੰਟ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਧੋਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਸਾਨੂੰ ਅਸਲ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਜਨ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸਲਤਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਅਥਾਹ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੇ, ਇਸਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਫੇਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਪ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਾਰਨ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਗਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰਾ ਸਰੂਪ ਹਰ ਜੀਵ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਜੇਹੜੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਏਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਅਟਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਪਛਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ—ਅਸਹਿਣਯ ਹੈਂ। ਜਦ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਲ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੌਤ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਦਰਯ ਰਿਸ਼ੀ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨੀਂਵੇਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈਂ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਰਾਜਪੁਤਰੋ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲੇ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰੋ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਰਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸਰਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਪਰ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਹੁਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਲਈ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਰਾਹੀਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਗਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਵਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਤੋਂ, ਜੋ ਭੀ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁਸ਼-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਸ্তুਤੀ, ਮੈਂ ਗਾਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹੋ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਂਗ ਅਮਲ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭ ਲਵੋਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੋਈ। ਇੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੰਘਾਰਕ ਬੱਦਲਾਂ—ਸਾਂਵਰਤਕ—ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਹਾਏ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦੀ ਘਮੰਡ ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਇਕ ਮਾਨਵ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਾਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਗੋਆਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ—ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।” “ਇਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਘਮੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਊਆਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨੰਦਾ ਦੇ ਵਸੇਬੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਵ੍ਰਜ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਦੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਰਸਾਉਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹ ਬੱਦਲ, ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਗੜਗੜਾਹਟ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਓਲੇ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਮੋਟੀਆਂ ਤੇ ਪਤਲੀਆਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉੱਤੇ-ਹੇਠਾਂ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।” ਤੇਜ਼ ਤੇ ਉਲਟ ਹਵਾ ਕਾਰਨ, ਪਸ਼ੂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੋਆਲੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢ ਨੇ ਪੀੜਤ ਕੀਤਾ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆ ਗਏ।