ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਵਰਣਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਹਨ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੈ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਘੁੰਮਣੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਨੀਲ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਪੱਟੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਗੋਡੇ, ਅਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਆਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਅੰਦਰਲੀ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਗੁਰੂ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਦਿਖਾਓ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਉਹ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਆਤਮ-ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਵੀਰਲੇ ਲਈ ਵੀ ਅਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਚਾਹਣਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਭਾਵੇਂ ਅੱਧ ਮਿੰਟ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ; ਹੋਰ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਦਯਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਅਸਲ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਉਜਿਆਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲਤਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇਜ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਦ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਮਨ ਦੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਜ, ਸਤ, ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ, ਅਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਸਾਧੂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਣਰੋਕੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋ; ਤੱਤ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਅਨੁਮਾਨ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ—ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ, ਕਰਮ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਪਕੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚਾਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੌਤ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ, ਸਾਡੇ ਪੂਜਨੀਯ ਆਚਾਰਯ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਜਦੋਂ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਕੰਪਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪੜ੍ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਜੋ ਯੋਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਆਚਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਰਚਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਾਤਾਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਗਾਈ ਹੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੂਜਣ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਤੋਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਗਾਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪ੍ਰਿਅ ਹੈ। ਜੋ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁਸ਼-ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ, ਮੈਂ ਗਾਈ ਹੈ; ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਜੋਂ ਪੜ੍ਹੋ, ਆਚਰਣ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰੋ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਦੀ ਉਠਾਈ ਲਈ, ਗੜ੍ਹਾ ਵਰਗੀ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਇੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵਿਨਾਸਕਾਰੀ ਬੱਦਲਾਂ, ਸੰਵਰਤਕਾ, ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲੇ। "ਹਾ! ਵਣਵਾਸੀ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨਤਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੱਕ ਮਾਨਵ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਕਰਮ ਤੇ ਨਾਮ ਦੇ ਯਗਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਗੋਪਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ—ਇੱਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬਚਪਨਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਅਗਿਆਨੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਧਨ ਦੇ ਮਗਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ-ਜਨਮ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਾਯੁ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਬਸਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਘਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬੱਦਲ, ਰੋਕ-ਟੋਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਦਾ ਦੀ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਪਿੰਡ 'ਤੇ ਗੜ੍ਹਾ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦੇਣ ਲੱਗੇ। ਬਿਜਲੀ ਚਮਕਦੀ, ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਾਣੀ ਤੇ ਓਲੇ ਬਰਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਮੋਟੀ ਤੇ ਪਤਲੀ ਧਾਰਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਖੱਡਾਂ 'ਚ ਪੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਧਰਤੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵੇਹਲੇ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ, ਨਾ ਉੱਚਾ ਦਿਖਦਾ ਸੀ, ਨਾ ਹੇਠਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਕਹਿਰ ਨਾਲ ਵ੍ਰਜ ਦੀ ਪਿੰਡ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਇੱਥੇ ਵੀ ਸਤਕਾਰੀ ਰਹੀ।