ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਭਗਤ, ਜੋ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਰ ਜੀਵ ਵੱਲ ਸਮਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਖੀਰਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ—ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੌਣਕਦਾਰ ਮੁਰਸ, ਹਥਾਂ ਤੇ ਕੰਗਣ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਪਾਇਲ, ਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਕਮਰਬੰਦ। ਉਹ ਸੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਹਾਰ, ਤੇ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਸਭ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੋਹਰਾਂ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਿਖਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਨਿਰਮਲ ਚਿੰਤਾਮਣਿ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗੂੰਜੇਦਾਰ ਨਾਭੀ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਪੀਲੇ ਚਮਕਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਗਠਿਤ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਅੰਦਰਲੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ। "ਹੇ ਅਚਾਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਦਰਸਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦੀ ਰਾਹ ਹੈ," ਕੀਤੀ ਬੇਨਤੀ। ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਖੁਦ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕਿਉਂ ਚਾਹਵੇ? ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜੋ ਉਸ ਵੱਲ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭੌਂਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਟੇਢ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ, ਰੱਬ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧ-ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਬਰਕਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਕਰੀਏ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਿਤਰਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਧੋਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੀ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੀ ਹਨੇਰੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਅਸਲਤਾ, ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ, ਪਾਲਿਆ, ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਗਾੜਿਆ, ਪਰ ਖੁਦ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਭਿੰਨਤਾ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੇ ਅਸਥਿਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ; ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਸਰਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਭੇਦ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਅੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਜਿਹੜਾ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ, ਕਰਮ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਭਟਕਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤਰਸਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਸਦਾ ਚੋਖਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੌਤ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਦਰਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਭੈ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭੈ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਪੁੱਤਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਨਿਭਾਉ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਇਰਾਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਜਾਪੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੋ। ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਨਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਜੋ ਕਦੀ-ਕਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੂਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਮੰਗਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਲਈ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਸਤਿਕੀਰਤਨ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਿਕੀਰਤੀ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਜਾਪੋ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਂਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਤੇ ਅਖੀਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਦੀ ਉਚਾਈ ਲਈ, ਡੰਡਾ ਵਰਗੀਆਂ ਮੀਂਹ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇੰਦਰ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਘਾਰਕ ਸਾਵਰਤਕ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਹੁਕਮ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹਾ! ਇਹ ਗਵਾਲੇ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਝ ਲੋਕ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਕਰਮ ਤੇ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬਚਪਨੀਆ, ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੋਕ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਵੀ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇ ਵਾਯੁ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨੰਦਾ ਦੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਵ੍ਰਜ ਜਾਵਾਂਗਾ।