ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਜਾਂ ਲਾਲਚ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਮਭਾਵ ਰੱਖਦਾ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬੜੀ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ—ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਹਤਾਜ਼ ਤਾਜ, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਕੜੇ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਪਾਇਲ, ਅਤੇ ਕਮਰ 'ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ; ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨ; ਸੋਹਣੀ ਮਾਲਾ, ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ, ਅਤੇ ਪਰਮ ਆਭਾ ਵਾਲਾ। ਉਸ ਦੀ ਗਲ lion-ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਤੇ ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅਟੱਲ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤ spotless touchstone ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਟ, ਘੁਟਨੇ, ਪਿੰਡੀਆਂ, ਸਭ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ autumn-ਕੁੰਵਰ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ, ਅੰਦਰਲੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੇ। "ਹੇ ਆਚਾਰਯ!"—ਮੈ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੂਰਤ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਯੋਗ ਹੋ, ਪਰ ਸਾਰੀਆਂ embodied ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ sovereignty ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ultimate self-realization ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਭਗਤ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ virtuous ਲਈ ਵੀ ਔਖੇ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੁਹੰਦੀ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ—even ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭੁਰੀ ਭਵਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ company ਦੇ ਅੱਧ ਪਲ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਇਸ ਲਈ, "ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ!"—ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਰਤੀ ਵਿਚ ਅੰਤਰ-ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਧੋਏ ਜਾ ਚੁਕੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਯੋਗ ਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਹ ਸੰਤ ਤੁਹਾਡਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ supreme Brahman, ਉਹ ਪਰਮ ਚਾਨਣ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ illusion ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਖੁਦ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਅੰਤਰ ਦਾ ਭਾਸ਼ਾ ਮਨ ਦੀ instability ਕਰਕੇ ਹੈ—ਹੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ self-dependent ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, faith ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਮਾਂ ਰਾਹੀਂ perfection ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੈਦ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ primeval Person ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ latent ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਦੇ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਤੁਸੀਂ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਪ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ Person, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ time ਦਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵ inferred ਹੈ, ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਝ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ unbearable ਹੋ। ਜਦ ਲੋਕ, actions ਦੀ ਲਾਲਚ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋਣ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਚਾਹਤ 'ਚ ਲਗੇ ਰਹਿਣ, ਤੁਸੀਂ, alert ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਲੀਕ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ—ਹੇ ਮੌਤ! ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜਿਹੜੇ ਆਦਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ, ਸਾਡੇ ਆਦਰਯ ਅਧਿਆਪਕ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਦਰਜੇ ਤੋਂ ਨੀਂਹ ਨਾ ਜਾਵਣ। ਇਸ ਲਈ, "ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ!"—ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਜਦ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਭਯਤਾ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਰਭਯਤਾ ਦਾ shelter ਹੋ। "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ!"—ਇਹ ਸਾਰਾ ਪਾਠ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੈ; ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਯੋਗ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਪੁਰਾਣਾ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਪਰ ਇਸ ਪਾਠ ਨਾਲ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸਭ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ 'ਤੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ faith ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ otherwise ਔਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੀਤ, ਜੋ ਮੈਂ ਗਾਇਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ, ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, faith ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਹੇ ਮਨੁਸ਼-ਦੇਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ!"—ਇਹ ਗੀਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ, ਮੈਂ ਗਾਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਜਪੋ, ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਵਜੋਂ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਦੀ ਉਠਾਈ ਲਈ, ਗੜ੍ਹਾ-ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਸੰਵਰਤਕ ਨਾਸਕ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ, ਤੇ ਆਗਿਆ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ बोले। "ਆਹ! ਗੋਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਇੱਕ ਮਰਣ-ਯੋਗ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ, ਕੁਝ ਲੋਕ inquiry ਦੇ ਵਿਗਿਆਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਤੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੋਵਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਇੱਕ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਚਾ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਅਗਿਆਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਸਮਝਦਾ ਹੈ—ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਹ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਆਪਣੀ prosperity ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।