ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਤਾਂ ਹੈ ਪਰ ਆਪ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੇਵਲ ਇਕਾਗ੍ਰ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਤਮਾ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸੀ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ—ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਲਹਿਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰਵਜਨਿਕ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਮੂਰਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ—ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਘਣ, ਮਾਲਾ, ਪਾਇਲ, ਕੰਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਾਰ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਰਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸੁਭਾਗ Kaustubha ਮਣੀ ਸੀ, ਮੋਹਨੀਏ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢੇ, ਅਟੱਲ ਕੀਰਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਪਾਰਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹਿਲਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਕਾਲੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ, ਘੁਟਣੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ ਬਣਤਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੇ ਗੁਰੂ, ਆਪਣੇ ਚਰਨ ਦਿਖਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹੀ ਰਾਹ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਵਾਸਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਦੀ ਪੂਰੀ ਨਿਭਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਕੇਵਲ ਭਗਤਾਂ ਵਾਸਤੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜਦਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਸਤੇ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਘੱਟ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਿ ਬੜੀ ਔਖੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਿਰਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦੀ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਭੌਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਮਾਣਵਾਂ ਵਾਸਤੇ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤੋ, ਅਸੀਂ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਜੀਵ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਧੋਤੇ ਗਏ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਐਸਾ ਗਿਆਨੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਤੱਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਜੋਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ, ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਸਮੇਟ ਲਿਆ, ਆਪ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਹਰ ਜੀਵ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਵੀ ਵੈਦ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਲਸੀ (ਸੁਪਤ) ਹੈ; ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਰਜੋ, ਸਤੋ, ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਚਤੁਰ-ਵਿਧੀ ਸ਼ਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਗੱਡੀ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਣਰੋਕੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ—ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਜਦ ਲੋਕ, ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ—ਹੇ ਮੌਤ! ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭੈ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਤੇ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹੋ—ਤੁਹਾਡਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦਾ ਜਾਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤ ਮਨ ਕੇ, ਤੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਸ ਦਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਦਾ ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਪਰਮ ਲਾਭ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭੀ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸਟੀਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਇਹ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਪੋ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਂਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ ਪਾ ਲਵੋਗੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਉਠਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਡੰਡਾ ਵਾਂਗ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੰਘਾਰਕ ਬੱਦਲਾਂ, ਸੰਵਰਤਕਾ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਭਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। "ਹਾਏ! ਇਹ ਗਵਾਲ-ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਵੱਡਿਆਈ—ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਸਤਸੰਗ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।