ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਪਿਲ ਮੁਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਆਤਮਕ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ।" ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਪਿਲ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਪਿਲ ਜੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਮੋਹ ਜਾਂ ਵਸਤੂ, ਬਿਨਾ ਅੱਗ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਟਿਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਏ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪਰਗਟ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਅਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਕਰਕੇ, ਇੱਕ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਵੱਲ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਦੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਏ, ਮਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਮਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਜਬੰਦ, ਕਮਰਬੰਦ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਅਨਮੋਲ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਪਰਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਸੀ, ਮੋਹਰੀਆਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਨਿਰਮਲ ਚੀਤ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਗੇੜ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪੀਲੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ, ਕਾਲੀ ਕਮਰ ਉੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਨਾਂ, ਘੁੱਟਣ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਰੌਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ। "ਹੇ ਗੁਰੂ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ।" ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚੋਂ ਪਰੇ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਵੀ, ਇਕਾਗਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮ-ਸਿੱਧੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਘੱਟ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਕਿ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੋਂ ਅਸੰਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਿਤਰਤਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਧੋਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਭਟਕਣ ਦਿੰਦੇ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਦ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਜਨ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਰੌਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਜੋਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਰਚਦਾ, ਚਲਾਉਂਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਸਮੇਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਦ ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ; ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਿਰਫ ਮਨ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੈ-ਅਧੀਨ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਕਸੀਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਤਾਕਤ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤਤੱਤਵ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮੱਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੱਤ, ਜੋ ਅਨੁਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੈਂ। ਜਦ ਲੋਕ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਲਈ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਸਾਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਪ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਹੈਂ; ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਗੀਤ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਯੋਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਪਰ ਇਸ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਜੋ ਕੋਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਾਤਾਰ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਸਰਵੋਚ ਚੰਗੀ ਭਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਭ ਲਈ ਸਰਵੋਚ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਇਹ ਜਸ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਔਖਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾਈ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੋਈ, ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਭਰਿਆ, ਇਹ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਹ ਗੀਤ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ, ਮੈਂ ਗਾਇਆ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹੋ, ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ, ਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਮੰਜਿਲ ਹਾਸਲ ਕਰੋ।