ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਗਾਉਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਰੀਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵ੍ਰਜ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ। ਇਥੇ, ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਇਕਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮੈਂ—ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੋਗੇ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪਿਲ ਦੇਵ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਚੁਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਘੁੰਮਦਾ, ਨਾ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਲਿਆ—ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਅਕਲ-ਮਨ devotion ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਠੰਢਾ, ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਇਕਸਾਰ ਮਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਭਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਕਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਹਾਰ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪੈਜਬੰਦ, ਤੇ ਕਮਰ-ਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਹਾਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚਮਕ ਨਾਲ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਹ, ਅਟੱਲ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਚਿੱਟੀ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰ-ਬੰਦ, ਕਾਲੀਆਂ ਮੋਟੀਆਂ ਕੁੰਨੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਤੰਗਾਂ, ਗੁੱਟਾਂ, ਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਬਣੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ, ਸ਼ਰਦ-ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਤੇ ਪੰਖੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਖ ਚਮਕਦੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ; ਹੇ ਗੁਰੂ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦਿਖਾਓ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹਨ। ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੈ-ਸ਼ੁੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਕਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਆਤਮ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵੀ ਉਸ ਉੱਚੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਭੈ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭੁੰਨਦੇ ਭੌਂਹ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਕਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਅੱਧੇ ਪਲ ਨਾਲ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਂ ਦਾ ਤਾਂ ਕੀ ਹੀ ਕਹਿਣਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਕਤੀ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵਾਸਤਵਿਕਤਾ, ਉੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਜੋ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਪਾਲਦਾ, ਤੇ ਮੁੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਆਪ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ; ਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਤੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਦ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੂ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਅਨੁਮਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ—ਅਸਹਿਣ। ਜਦ ਲੋਕ, ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਤੇ ਵਿਖੇੜੇ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਦੇ ਵਸਤਾਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ, ਸਦਾ ਚੌਕਸ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੰਪੂਰਨ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਮੌਤ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ, ਸਾਡੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਆਚਾਰਯ, ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ, ਤਾ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਉੱਚਾ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੋ; ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਹਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੋ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰੋ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੋ—ਤੁਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰੋ। ਯੋਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਲੈਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤ-ਨਿਯਮ ਪਾਲ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰੋ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਜਾ-ਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਲਈ, ਤੇ ਜੋ ਰਚਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾ-ਪਤੀ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਪਰ ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਰਚਣੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਸਭ ਲਈ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵੀ ਦੁਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਗਾਇਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਤਿ-ਕਿਰਤੀ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ।