ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਰਲੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮਾਣਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਗੋਪ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਥੇ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਰਧ ਦੇ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਇਕਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਆਪ ਹੀ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਸੁਰਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਡਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਵੇਂਗੀ।” ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪਿਲ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਨੇ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।" ਉਸ ਨੇ ਮੌਨ ਵਰਤ ਲਿਆ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ, ਨਾ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ, ਆਪ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕਸਾਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅੰਦਰਲੇ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੱਜੋਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਜੋਂ ਪਾਇਆ। ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਦ੍ਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਈ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮੁਕੁਟ, ਕੰਗਣ, ਹਾਰ, ਪਾਇਲ ਤੇ ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਸੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸ ਦੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕਦੀ, ਬਾਹਾਂ ਸਿੰਘ ਵਰਗੀਆਂ, ਅਮਰ ਯਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਚਟਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾਂ, ਸਾਹ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਕਸ ਨਾਲ, ਕਾਲੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਘਾਂ, ਘੁੱਟਣ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਵਖਰੀ ਸੋਭਾ ਵਾਲੀ। ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਪਤਝੜ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ। “ਹੇ ਅਧਿਆਪਕ! ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦਿਖਾਓ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹਨ।” ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਭੈਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਅਤਿ ਦੁੱਘਰ ਹੈ; ਆਪ ਦੀ ਸਰਵੋਚ ਅਵਸਥਾ ਵੀ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਘੱਟ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭੰਵੀਂ ਭੌਏਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਮਾਨਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ! ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਿਤਰਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ—ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਉਜਾਗਰ ਹੁੰਦਾ—ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਦਾ, ਪਾਲਦਾ ਤੇ ਮੁੜ ਲੀਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਸੀਂ ਤੇਨੂੰ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗੀ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਭਿੰਨ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰਨਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦ ਤੇ ਤੰਤਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਸ ਤਾਕਤ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜੰਮਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ ਗੱਡੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜੋ ਮੰਨ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੈਂ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਲੋਕ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੌਤ! ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਣਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਦਰਯੋਗ ਆਚਾਰਯ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿਗ ਪੈਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਦ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦਰ ਦੇ ਭਯ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਹੀ ਨਿਰਭੈ ਆਸਰਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ! ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਵ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਿਆਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਰਹੋ—ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਯੋਗ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਵਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅਮਲ ਕਰੋ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਨੇ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਉਹ ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸੀ; ਪਰ ਇਸ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਜੋ ਕੋਇ ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਿੱਤ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਚ ਭਲਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਗਿਆਨ ਸਭ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਦੀ ਨੌਕ ਰਾਹੀਂ, ਮਨੁੱਖ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।