ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥਾਂ ‘ਤੇ, ਜੋ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਾਂ।" ਉਹ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਰੀ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਵ੍ਰਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਸਵੈ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਵੇਖੋ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਵੈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਮਿਹਰ ਕੀਤੀ ਹੈ।" ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਹਾੜ, ਗਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਭਾਗ ਦੀ ਚੌਵੀ ਚੈਪਟਰ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਵਰੂਪ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ-ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਤੂੰ ਜਾਨ ਲੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਡਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਪਿਲ ਜੀ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੌਨ-ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਸਿਰਫ ਆਤਮ ‘ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ, ਬਿਨਾਂ ਅੱਗ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਠਿਕਾਣੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਟ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰਕਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਅਡੋਲ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦਵੰਦਵਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਦੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਇਕ ਲਹਿਰ ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰ ਆਤਮ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਆਤਮ ਜਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਤਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ। ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ‘ਤੇ ਸਮਾਨ ਚਿੱਤ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਉਹ ਭਗਵਤ-ਭਗਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ, ਮੋਹਤਾਜ਼, ਮਕੁਟ, ਬਾਂਗ, ਹਾਰ, ਪਗੜੀ, ਗੁੰਡੀ, ਸੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਾਵਾਨ ਸੀ। ਕੌਸਤੁਭ ਰਤਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ‘ਤੇ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਹਰੇ, ਅਟੱਲ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਪਾਰਸ ਵਾਂਗ ਰੌਸ਼ਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ‘ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੇਖਾਵਾਂ, ਸਾਹ-ਨਿਸ਼ਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੀਲੀ ਚੀਰਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਟਕਾ, ਗੂੜ੍ਹੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਮਰ ‘ਤੇ ਪਹਿਨੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡੀਆਂ, ਘੁੱਟ, ਅਤੇ ਪੱਟੀਆਂ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸਰੇ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਚਮਕਦਾਰ, ਅੰਦਰਲੀ ਹਨੇਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ; ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਦਿਖਾ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮ-ਸ਼ੁਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਕਤੀ ਕਰਮ-ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ; ਆਤਮ-ਸਵਰਾਜ ਵੀ, ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਪਰਮ-ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੱਟ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨਾ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਕੌਣ ਚਾਹਵੇ? ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਅਪਰਾਧੀ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਭੁਵਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਚੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਤੋਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ‘ਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਯਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਜਰੂਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਖੁਦ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਭਿੰਨਤਾ ਦੀ ਧਾਰਨਾ ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੈ-ਨਿਰਭਰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਵੈਦ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ, ਅਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਤੋਂ ਮਹਾਂ-ਅਹੰਕਾਰ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ-ਭਾਗੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਆਤਮ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਂਗ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀ ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਮਧੁਰਤਾ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਅਨੁਮਾਨ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਅਸਹਿਣਯ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਅਤੇ ਭਟਕਦੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਲਲਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਸਦਾ ਸਚੇਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮੌਤ। ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਕਮਲ-ਪੈਰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ, ਸਾਡੇ ਆਦਰਯ ਗੁਰੂ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿਗ ਜਾਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ-ਆਤਮ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਠ, ਹੇ ਰਾਜ-ਪੁਤ੍ਰੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ, ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਜਪੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਤਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਯੋਗ-ਉਪਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਭਿਆਸ ਕਰੋ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼, ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਆਦਿਕ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।