ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਧੁਸੂਦਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲਏ ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਸਮਾਨ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਵਰਤਿਆ। ਜਦੋ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੌਂ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਗੋਧਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਵਧੀਆ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬੈਲ-ਗੱਡਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਨੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਾਂ।" ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਵੇਖੋ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਸਾਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮਾਨਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੀ ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਉਕਸਾਵੇ 'ਤੇ, ਗੋਪਾਲ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੇ ਨਿਯਮਤ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧੇ ਦਾ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਪਰਮਹੰਸਾਂ ਲਈ ਸੰਕਲਨ ਹੈ। ਫਿਰ ਕਪਿਲਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ, ਚੇਤਨ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅੰਦਰ ਤੱਕੀ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਮਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ।" ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਪਿਲਦੇਵ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਚੁੱਪ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਲੇ ਆਤਮਾ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਟੁੱਟ, ਅਗਨਿਹੀਣ ਅਤੇ ਘਰ-ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਆਪ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਦੁਆਲੇ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਰਵ-ਗਿਆਤਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਵਜੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੱਕਿਆ। ਇੱਧਰ, ਉਹ ਰਾਗ-ਦਵੈਸ਼ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਵੱਲ ਸਮਾਨ-ਭਾਵ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਲੀਨ, ਸੱਚੇ ਭਗਤ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਮਕੁਟ, ਹਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚੂੜੀਆਂ, ਗਲ ਵਿਚ ਮਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਜਾਂ, ਕਮਰ ਵਿਚ ਕੇਸਰੀ ਕੰਠੀ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪਰਮ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਨਾਲ ਕੰਤਿ ਮੰਡਿਤ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਮੋਢਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਅਕਾਲ ਤ੍ਰਿਅੰਕ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੇਟ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਅਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂ ਪੈਦਾਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਰ 'ਤੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਪੀਤਾਂਬਰ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਕਟਿਪਟ, ਸੁੰਦਰ ਰਾਨਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕੌਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਖ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦਰਸਾਉ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਹਨ। ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੇ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਖੁਦ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਵੀ, ਇਕਾਂਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਹੋ, ਉਹ ਫਿਰ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਣਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਰ ਕੀ ਲੋੜ ਰੱਖੇ? ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੌਦਰ ਭਾਵ ਅਤੇ ਭੰਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧ ਮਿੰਟ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਧੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਧੂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਰਸਤਾ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਪਰਮ ਜੋਤ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਤੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰਚ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਲੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਆਪ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮਨ ਦੀ ਚੰਜਲਤਾ ਕਰਕੇ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦ ਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ, ਤਮ ਦੇ ਗੁਣ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਭੇਦਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਮਧੁ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਵਾਂਗ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਬਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ; ਪੰਜ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਅਸਹਣਯੋਗ ਹੈਂ। ਲੋਕ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਲੈਣ ਵਾਂਗ, ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ—ਹੇ ਮੌਤ! ਕਿਹੜਾ ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੇਗਾ, ਜੋ ਆਦਰ ਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹਨ? ਡਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਦਾਂ ਮਨੂਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਦਰਯ ਅਚਾਰਯ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਦ ਤੋਂ ਨਾ ਡਿੱਗਣ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ; ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਡਰ-ਰਹਿਤ ਆਸ਼੍ਰਯ ਹੈਂ। ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੋ, ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ ਪੜ੍ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਦਾ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤਕਿਰਤੀ ਕਰਦੇ ਤੇ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।