ਕਿਸਾਨਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ, ਚੁਤ ਅਤੇ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਭ ਲੋਕ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਖਾ-ਪੀ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਯਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਪ੍ਰਿਅ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਇਹੀ ਕਰੋ। ਇਹ ਯਜ్ఞ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਸਤੇ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੁਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਨੰਦ ਬਾਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ। ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਗਲਾਚਰਨ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਤੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਜੌ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ। ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬੈਲ-ਗੱਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਲੈ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, “ਮੈਂ ਹੀ ਪਹਾੜ ਹਾਂ।” ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹ ਪਹਾੜ ਮੰਨ ਕੇ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਵੇਖੋ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” ਉਹ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜ, ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜ्ञ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਲੌਟ ਆਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਧ ਦੇ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ ਲਵੇਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੁਖ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗੀ। ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਡਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗੀ।” ਮੈਤਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਪਿਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ, ਵਲੋਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦਾ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਅਗਨਿ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਠਿਕਾਣੇ ਦੇ, ਅਟੁੱਟ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਕਾਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪ ਗੁਣ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੇਵਲ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਦੁਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਲਹਿਰ-ਰਹਿਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਰਵ-ਗਿਆਤਾ, ਅੰਦਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਾਣ ਲਿਆ। ਇੱਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਮਾਨ-ਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਭਗਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ—ਮੁੱਕਟ, ਬਾਂਗੜ, ਹਾਰ, ਪਾਇਲ, ਕਮਰਬੰਦ ਨਾਲ ਸੁਸਜਜਿਤ; ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਪਦਮ, ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਪਰਮ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਉਸਦੇ ਸੁਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਉਸਦੀ ਜੋਤ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਨਿਰਮਲ ਪਾਰਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਸਨ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਉਹ ਲਕੀਰਾਂ ਨੱਚਦੀਆਂ ਜਾਪਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਉਸਦੇ ਨਾਭੀ ਦੀ ਘੇਰੀ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਕਾਲੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਰਬੰਦ ਵਾਲਾ ਪੀਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ ਸੀ, ਉਸਦੀਆਂ ਰਾਨਾਂ, ਘੁੱਟਣੀਆਂ, ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸਨ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਤੇ ਨਖ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਦਰਲੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ‘ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦਿਖਾਓ, ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹਨ।’ ਇਹ ਰੂਪ ਉਹ ਲੋਕ ਧਿਆਨ ਕਰਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਰਵਭੌਮਤਾ ਵੀ ਉਸ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਭਿਕ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੌਣ ਕਰੇ? ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਭੰਵੇਂ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਨਾਹ ਤਾਂ ਸਵਰਗ, ਨਾਹ ਮੁਕਤੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਅੱਧ ਪਲ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ! ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ, ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਰਿੱਤਰਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਧੋਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਾਹਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਹਾਤਮਾ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਰੋਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਪਰਮ ਜੋਤਿ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੈ। ਉਹ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਸਾਰ ਰਚਿਆ, ਪਾਲਿਆ ਤੇ ਮੁੜ ਸਮੇਟ ਲਿਆ, ਆਪ ਅਵਿਕਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਫ਼ਰਕ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਮਨ ਦੀ ਅਸਥਿਰਤਾ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵੈ-ਅਧੀਨ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ। ਯੋਗੀ ਲੋਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸਿੱਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ, ਇੰਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਤੰਤ੍ਰ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਹੀ ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਹੈਂ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਤੀ ਪਈ ਹੈ; ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਰਜ, ਸਤ, ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਵੱਖਰੇ ਹੋਏ; ਤੈਥੋਂ ਹੀ ਮਹੱਤੱਤੱਤ, ਆਕਾਸ਼, ਹਵਾ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧਰਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਪੁਰਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈਂ; ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ—ਅਸਹਿਣਯ। ਜਦ ਲੋਕ, ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ, ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ, ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਚੂਹੇ ਨੂੰ ਚੁੰਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮੌਤ!