ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਆਰੇ ਸਤਸੰਗੀਓ, ਇਹ ਕਥਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਸਕੰਧ ਦੇ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚੋਂ ਲੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਗਵਾਲ ਬਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਹਰ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਣ, ਦਾਨਵ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਸੁਭਾਵਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਜੀਵ ਉੱਚ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਯੋਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਨਿਰਪੱਖ—ਸਭ ਲਈ ਕਰਮ ਹੀ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸੁਆਮੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਜਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੋਵੇ ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰਾਹੀਂ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾਈ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸਣੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਰ-ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਅਤੇ ਗੋ-ਪਾਲਨ ਰਾਹੀਂ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਚਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਗੋ-ਪਾਲਨ, ਵਿਆਜ ਤੇ ਸੰਗੀਤ—ਇਹ ਚਾਰ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਮਾਰਗ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਸੱਤਵ, ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਥਿਤੀ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ। ਰਜਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਜਸ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੱਦਲ ਹਰ ਥਾਂ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ—ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਨਾ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਨਾ ਪਿੰਡਾਂ ਜਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਸਦਾ ਜੰਗਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਆਓ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਇਸ ਪਹਾੜ ਲਈ ਇਕ ਯਜ੍ਯ ਕਰੀਏ। ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਇਸ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ। ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਕੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ, ਖੀਰ, ਦਾਲਾਂ, ਮਿੱਠੇ, ਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰੋ। ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਨੀਚ ਜਾਂ ਪਤਿਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿਓ। ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕਰੋ। ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਕਰੋ। ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨੰਦ ਜੀ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਜੋ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਭਿਮਾਨ ਤੋੜਨ ਲਈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਹੀ ਮੰਨ ਕੇ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹੀ ਕੀਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹੇ, ਸਮੱਗਰੀ ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਵਰਤੀ। ਸਭ ਦਾਨ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਦਿਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਲੀਲਾਵਾਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਗਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਹੀ ਇਹ ਪਹਾੜ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸਾਰਿਆਂ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਤਮਾ ਨੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਵੇਖੋ, ਇਹ ਪਹਾੜ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਅਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਪਹਾੜ, ਆਪਣੀ ਇਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਉਸਦੀ ਉਪੇਕਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਸਮੇਤ, ਪਹਾੜ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਵ੍ਰਜ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮੈਨੂੰ, ਆਤਮ-ਰੂਪ, ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ—ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ—ਤਾਂ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਡਰ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਂਗੀ। ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਪਿਲਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ਤਦ ਉਸ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜੀਵ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦਕਸ਼ਿਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੌਨ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰਫ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਲਿਪਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਨਾ ਅੱਗ ਰੱਖਦਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦਾ। ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਉਸ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਤੇ ਅਪ੍ਰਗਟ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅਗੁਣ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕ-ਚਿੱਤ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਦੁੰਦ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਅੰਦਰੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ। ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉੱਤਮ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਤ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਜੋ ਇਛਾ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਸਮਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਮਕੁਟ, ਕੰਘਣ, ਮਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਾਜੇਬਾਂ, ਕਮਰਬੰਦ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕ੍ਰ, ਗਦਾ, ਕਮਲ, ਵਣਮਾਲਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਤਮ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨਤਾ ਅਤੁੱਲ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੋਢੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟਲ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਪਾਰਸ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੇਟ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ, ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਹੀ ਉਸਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸਦੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਕਸ ਨਾਲ, ਪੀਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਵਸਤ੍ਰ, ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਕਮਰ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗ੍ਹਾ, ਗੋਡੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ—ਸਭ ਕੁਝ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਖ ਚਾਨਣ ਪਸਾਰਦੇ, ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ। "ਹੇ ਆਚਾਰਯ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦਿਖਾਓ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ।" ਇਹ ਰੂਪ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰੇ ਦੇਹਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸਰਵੋਤਮ ਅਵਸਥਾ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮ ਪਦ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਚੰਗਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਸਤੂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰੇਗਾ, ਜਦ ਉਹ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਸਿੱਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤਿ ਤੇ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਨਨ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਪਰਮ ਲੱਛ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।