ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਾਫੀ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਪਰਮ ਪੁਰਖ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਬੈਠੇ ਸਨ—ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਅਟੁੱਟ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕਮਸ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਅਚੁਤਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਗ੍ਰਹਿ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ? ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿ ਸਿਰਫ਼ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਸਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਗੁੱਸਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਕਰੀਏ? ਜੇ ਕਰਮ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ? ਕਰਮ ਤਾਂ ਜੜ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਜੀਵ ਤਾਂ ਚੇਤਨ ਸੁਪਰਨ ਹੈ; ਫਿਰ ਗੁੱਸਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਕਰੀਏ? ਕਰਮ ਤਾਂ ਮੂਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਮਾਂ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ। ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤਾਪ ਗਰਮੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਠੰਡ ਉਸ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਦੁਵੈਤਤਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਵੀ, ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਲਈ ਦੁਵੈਤਤਾ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅਸੰਭਵ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉਦਾਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਸਟ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਤਮਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਤਟਸਥ, ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਆ, ਇਹੀ ਯੋਗ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਸ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਗਾਏ ਹੋਏ ਗੀਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੁਵੈਤਤਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਰਮਾਤਮਾ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਆਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਨੰਦਾ ਆਦਿਕ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਹੰਗਾਮਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਜ੍ਯਾ ਕੌਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਬੜੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਧਰਮੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜਾਂ ਤਟਸਥ ਨਾਲ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਲੋਕ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਮੂਰਖਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤਾਂ ਇਹ ਜਗਿਆਸਾ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ? ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਵਾਜ ਲਈ? ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਠੀਕ-ਠੀਕ ਦੱਸੋ।” ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਬੱਦਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਜਦ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਉਸ ਮੀਂਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੈ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਘੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯਜ੍ਯਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਲਕੜਾਂ ਲਈ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਦਾ ਫਲ ਇੰਦਰ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਰਮ, ਜੋ ਪੀੜੀ ਦਰ ਪੀੜੀ ਆਇਆ, ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਭਾਵੇਂ ਲਾਲਚ, ਡਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਕਰਕੇ—ਉਹ ਚੰਗਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੀਵ ਕਰਮ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਡਰ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਤਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਨਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹੱਕ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ। ਤਾਂ ਫਿਰ, ਜਿਹੜੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੀਵ, ਉੱਚ ਜਾਂ ਨੀਵੀਂ ਦੇਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਤਟਸਥ—ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਹੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੇ ਰਾਜਾ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਜਾ ਕਰੇ; ਜੋ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਇਕ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਜੀਊਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਕੇ, ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਰ-ਪੁਰਖ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕਦੇ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਣਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵੇ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਦੁਜਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਗੋਪਾਲਨ, ਵਿਆਜ ਤੇ ਸੰਗੀਤ—ਇਹ ਚਾਰ ਰੋਜ਼ਗਾਰ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੋਪਾਲਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਸਤ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਪਾਲਣਾ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੇ ਸੰਹਾਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ; ਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਵਿਅਕਤ ਸੰਸਾਰ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਰਜ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਬੱਦਲ ਹਰ ਥਾਂ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵ ਪਲਦੇ ਹਨ—ਇੰਦਰ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸਾਡੀਆਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਨਾ ਪਿੰਡਾਂ, ਨਾ ਘਰ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ, ਲਕੜੀਆਂ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਆਓ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਲਈ ਯਜ੍ਯਾ ਕਰੀਏ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਜੋ ਸਮੱਗਰੀ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਯਜ੍ਯਾ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਕਵਾਨ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਖੀਰਾਂ, ਦਾਲਾਂ, ਪੂੜੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਵਿਆੰਜਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਹਵਨ ਕਰਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜੇ ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਚੁਟਕਾਰੇ ਜਾਂ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਉਚਿਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੌ ਖਵਾਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਸਭ ਸਜ ਧਜ ਕੇ, ਸੁਗੰਧ ਲਾ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਪਿਆਰੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਯਜ੍ਯਾ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਪਹਾੜ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।