ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਵਿਰਲੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪੰਡਵ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਰੁਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਸਨ। ਪਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੋਖ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਆਸ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਸਭ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਵੀ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਮੋਖ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਜਲਵਾ ਹੀ ਹੈ। ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ, ਮੰਤ੍ਰ, ਯਜ੍ਞ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜ੍ਞ ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਕismet ਹੈ ਸਾਡੀ, ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਗੋਪੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ ਜਾਗੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਅਖੰਡ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਨ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਸਲੀ ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕੇ, ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਮਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਹਿਲੇ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਗ੍ਰਹਿ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਅਜਨਮਾ ਹੈ, ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ? ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿ ਸਿਰਫ ਹੋਰ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਗੁੱਸਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਕਰੀਏ? ਜੇਕਰ ਕਰਮ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਕੀ ਸੰਬੰਧ? ਕਰਮ ਤਾਂ ਜੜ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਚਮੜੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲੀ ਜੀਵ ਤਾਂ ਚੇਤਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਗੁੱਸਾ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਕਰੀਏ? ਕਰਮ ਹੀ ਮੁਢ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਸਮਾਂ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਉਹਦਾ ਕੀ ਸੰਬੰਧ? ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਬਰਫ ਦੀ ਠੰਡ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਦੁਆਲਤਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਲਈ ਦੁਆਲਤਾ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਹੈ; ਜਾਗਰੂਕ ਮਨੁੱਖ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਪਣਾਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਅਸੰਖ, ਅਤੀਤ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਮੋਲ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਕਰਤਵ-ਪਥ ਤੋਂ ਨਾਹ ਹਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮਿੱਤਰ, ਉਦਾਸੀਨ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ—ਇਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਕਰ; ਇਹੀ ਯੋਗ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ, ਇਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਉਚਾਰੀ ਗੀਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੁਆਲਤਾ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਭੂ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਪਾਲ ਗਾਂਵ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜ੍ਞ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਆਤਮਾ ਹਨ, ਨੰਦਾ ਆਦਿ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਏ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਸ਼ੋਰ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਸ ਲਈ ਤੇ ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਬੜੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ। ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿੱਤਰ, ਉਦਾਸੀਨ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਅਨਾਸਕਤ, ਨਿਰਵੈਰ ਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਲੋਕ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਕਰਮ ਸਫਲਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੂਰਖ ਲਈ ਨਹੀਂ।" "ਤਾਂ ਇਹ ਰਸਮ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਰਿਵਾਜ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸੋ।" ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ, ਵਰਖਾ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ; ਬੱਦਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਹੀ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਉਸ ਵਰਖਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਘੀ ਆਦਿ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਯਜ੍ਞ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਲਕਸ਼ਾਂ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇੰਦਰ ਹੀ ਹੈ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਰਮ, ਜੋ ਪੀੜੀ-ਦਰ-ਪੀੜੀ ਚਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲਾਲਚ, ਲੋਭ, ਡਰ ਜਾਂ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਲ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੀਵ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਨਾਸ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਡਰ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ—all ਕੁਝ ਕਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਤਾ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਕਰਮ ਨਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਵੱਸ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਜੀਵ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਯਤੀ ਨੂੰ ਬਦਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ—ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਮਨੁੱਖ—ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹਨ।" "ਜੀਵ, ਉੱਚ ਜਾਂ ਨੀਚ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ; ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਉਦਾਸੀਨ—ਕਰਮ ਹੀ ਅਸਲ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਮਾਲਕ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਿੱਧਾ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਉਹੀ ਅਸਲ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਕੋਲ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ-ਧਾਰਣ ਦਾ ਮਾਰਗ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਵਿਚਾਰਵਾਨ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਰ-ਪੁਰਖ ਤੋਂ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਰਾਹੀਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਰਾਹੀਂ, ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਦੁਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਜੀਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਖੇਤੀ, ਵਪਾਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ, ਸੁਧੀ ਉੱਤੇ ਵਿਆਜ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਚਾਰ ਜੀਵਨ-ਉਪਾਯ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸਦਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" "ਸਤ੍ਵ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ; ਇਹ ਸੰਭਾਲ, ਉਤਪੱਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਨ; ਰਜ ਤੋਂ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਗਤ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਾਤਾਵਰਨ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ, ਕਰਮ, ਧਰਮ ਤੇ ਅਸਲੀ ਆਤਮਕਤਾ ਬਾਰੇ ਵੱਡੇ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।