ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਥੇ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਲਿੰਗਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਚਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਉਹ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੀਲਾ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਤੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਕੋਲ ਜੋ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਕਰਮ ਲਈ ਪਛਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਭਗਤੀ ਦੇਖੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਲੱਜਤ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ—ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਡੇ ਵਰਤ, ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸਾਡੀ ਕਰਮਕਾਂਡ ਦੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ—all ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਈਏ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਐਨੀ ਵੱਡੀ ਹੈ ਕਿ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਲੇ-ਮੰਦੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਦੇਖੋ, ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਕਿੰਨੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਜਗਤਗੁਰੂ ਲਈ, 'ਘਰ' ਨਾਮ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਜਕੜ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਨਾ ਕੋਈ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਨਾ ਤਪ ਕਰੇ, ਨਾ ਆਤਮ-ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਪਣਾਈ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਮ। ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਲਈ ਅਟੱਲ ਨਹੀਂ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ-ਕਰਮ ਵਿਚ ਭਟਕ ਗਏ, ਤਦ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਸੱਚਾ ਮਾਰਗ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਕੀ ਹੈ? ਸਭ ਕੁਝ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਕ ਮੋਹਕ ਜਾਦੂ ਹੀ ਹੈ। ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖਰੇ ਪਦਾਰਥ, ਮੰਤਰ, ਕਰਮ, ਰਿਤੀ, ਯਾਜਕ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਉਹੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਯਦਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਹਾਏ, ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਕੁਝ ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹਰੀ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਅਭੇਦ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿੱਤ ਉਲਝ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਮਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਉਪੇક્ષા ਕੀਤੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਅਚੁਤ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਡਿੱਗੇ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਾਂਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਜੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਪਰਵਾਹ? ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਕਸ਼ਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣਾ? ਜੇ ਕਰਮ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਕਰਮ ਤਾਂ ਜੜ ਤੇ ਚੇਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਚਮੜੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਚੇਤਨ ਸੁਪਰਨ ਹੈ; ਫਿਰ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰੀਏ? ਕਰਮ ਮੁਢਲਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਮਾਂ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪਸ਼ ਅੱਗ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਬਰਫ ਦੀ ਠੰਢਕ ਬਰਫ ਦੀ; ਦੁਵੈਤਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਲਈ ਦੁਵੈਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ; ਜੋ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ। ਇਸ ਪਰਮ ਭਗਤੀ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਪਣਾਈ, ਮੈਂ ਵੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ, ਇਸ ਅਸੰਖ ਅੰਧਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਨਿਰਲੇਪ, ਵਸਤੂ-ਰਹਿਤ, ਥੱਕਾਵਟ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਬਾਣੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਹੀ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਧਭਾਵੀ—all ਮਾਇਆ ਦੇ ਰਚੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਰੋਕ; ਇਹੀ ਯੋਗ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਗੀਤ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਗਾਇਆ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੁਵੈਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਭੂ, ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਆਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹਨ, ਨੰਦਾ ਆਦਿ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਏ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ—ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਉproar ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ, ਕਿਸਦੇ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਇਹ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਬਹੁਤ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜਾਂ ਮਧਭਾਵੀ ਲਈ ਨਿਰਲੇਪ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿਚ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਿਸ ਲਈ ਸੋਚਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਿਵਾਜ ਹੈ? ਮੈਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ। ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮੇਘਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੇਘ, ਉਸਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਉਸ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਸਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਨਾਲ ਲੋਕ ਧਰਮ, ਅਰਥ, ਕਾਮ ਲਈ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਮਨੁੱਖੀ ਉੱਦਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵਰਖਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਪੀੜੀ-ਦਰ-ਪੀੜੀ ਚਲਿਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਵਾਸਨਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਪਾਂਦਾ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਨੰਦਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਵਲ ਰੋਸ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।