ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਮਨ ਵਿਚ ਰੰਜ ਨਾ ਰੱਖਣ। ਤੁਹਾਡੀ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਇਲਾਹ ਅਤੇ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸਿਰਫ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਮੋਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇੰਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵਾਪਸ ਯਜਨਾ-ਸਥਲ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਬੰਧੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖੁਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂਆਂ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਆਪਣੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਨਿੰਦਿਆ ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਤੀ ਅਦਭੁਤ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਲਜਜਤ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਸਾਡਾ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਡੇ ਵਰਤ, ਸਾਡਾ ਵਿਦਿਆ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸਾਡੀ ਯਜਨ-ਕੁਸ਼ਲਤਾ—all ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹਾਂ ਜੋ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਅਸਲ ਭਲਾਈ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹਾਂ।" "ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਅਟਲ ਭਗਤੀ ਦੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰਿਕ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ—ਘਰ—ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਨਾ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਰਹੇ, ਨਾ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਆਤਮ-ਵਿਚਾਰ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ। ਫਿਰ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪ੍ਰਤੀ ਪੱਕੀ ਨਹੀਂ।" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਹਿਤ ਤੋਂ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਮਾਰਗ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਗਿਆ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗਣ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਲੋੜ ਸੀ? ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਲੀਲਾ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ, ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਥੋੜੀ ਛੋਹ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਦੂ ਹੈ।" "ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ, ਮੰਤ੍ਰ, ਕਰਮਕਾਂਡ, ਪੁਜਾਰੀ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੀ ਤੋਂ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ। ਉਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਇਆ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।" "ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਮੁਲ਼-ਪੁਰਖ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਕਮਸ ਦੇ ਡਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਚਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। "ਜੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ? ਗਿਆਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਕਸ਼ਤਰ ਸਿਰਫ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਅਸਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਰੋਸ ਕਰੀਏ? ਜੇ ਕਰਮ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ? ਕਰਮ ਤਾਂ ਜੜ ਤੇ ਚੇਤਨ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਤਾਂ ਚਮੜੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਚੇਤਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰੀਏ? ਕਰਮ ਤਾਂ ਮੂਲ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਸਮਾਂ ਹੀ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ? ਸਮਾਂ ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਮੀ, ਜਾਂ ਬਰਫ ਦੀ ਠੰਡ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਤਿਵੇਂ ਦੁਲਤਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ।" "ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉੱਚਤਮ ਆਤਮਾ ਲਈ ਦੁਲਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਜਨਮ ਮੌਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਵੀ ਹੈ; ਜਿਹੜਾ ਜਾਗਰੂਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਪਰਮ ਭਗਤੀ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਪੁਰਾਤਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਪਣਾਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਅਸੰਖ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਥੱਕੇ ਬਿਨਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਆਤਮਾ ਆਪ ਹੀ ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ; ਮਿੱਤਰ, ਵੈਰੀ, ਮਧਸਥ—all ਸੰਸਾਰਿਕ ਭਰਮ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿਚ ਰੱਖ; ਇਹੀ ਯੋਗ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਗਾਈ ਹੋਈ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਉਚਾਰਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੁਲਤਾ ਨਾਲ ਹਾਰੇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਲਰਾਮ ਜੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਗੋਪਾਲੀ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੰਦਾ ਆਦਿ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਹਲਚਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਸ ਵਾਸਤੇ ਅਤੇ ਕਿਸ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨ ਦੀ ਬਹੁਤ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਜੋ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਗੁਪਤ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿੱਤਰ, ਵੈਰੀ, ਮਧਸਥ—ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਾਨ ਵੇਖਦਾ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਿੱਤਰ ਹੈ। ਲੋਕ ਜਾਣ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।" "ਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਇਹ ਕਰਮਕਾਂਡ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਉਦੇਸ਼ ਹੈ? ਜਾਂ ਇਹ ਸਿਰਫ ਰਿਵਾਜ ਹੈ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।" ਨੰਦਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਹਨ; ਬੱਦਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਜੀਵਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਤੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।