ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਵਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ: “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਓ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ—ਗ੍ਰਹਸਥ—ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।” ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਨਾ ਕਹੋ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ-ਵਚਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਆਏ ਹਾਂ।” ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਤਾਂ ਨਾ ਪਤੀ, ਨਾ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਨਾ ਬੱਚੇ, ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਜੇਤਾ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਆ ਡਿੱਗੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ—ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦਇਆ ਦਿਓ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ, “ਤੁਾਡੇ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣ; ਇ'en lok, devte, ate sare prani vi tuhanu sammaan den ge, kyunki tusi mere naal jurr gaye ho।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਮਮਤਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਲਾ ਲੋਗੇ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੋਗੇ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਪਸ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੁਣ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।” ਉਥੇ, ਇੱਕ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ-ਬੱਝੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚੌਕਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਖਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਵੀ ਭੋਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ, ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲ ਅਸਧਾਰਣ ਭਗਤੀ ਦੇਖੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਤ੍ਰੈ-ਵਿਦਿਆ, ਵ੍ਰਤ, ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਯਜਨ-ਕੌਸ਼ਲ—all bekaar hai—ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰਿਅ-ਪਾਰ ਭਗਵਾਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਰਹੀਏ।” “ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਮਾਯਾ, ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੋਹਣੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਾਂ।” “ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ—ਵਿਸ਼ਵ-ਗੁਰੂ—ਲਈ ਘਰ-ਰੂਪ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ।” “ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਨਾ ਦੁਵਾਰ-ਉਪਨਯਨ, ਨਾ ਗੁਰੂ-ਵਾਸ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਆਤਮ-ਵਿਚਾਰ, ਨਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਨਾ ਸ਼ੁਭ-ਕਰਮ ਕੀਤੇ।” “ਫਿਰ ਵੀ, ਅਸੀਂ refinement ate hor gun rakhde hoye, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ— ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਵੱਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ।” “ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ, ਘਰ-ਵਿਚ ਨਿਭੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ-ਮਾਰਗ ਯਾਦ ਕਰਵਾਇਆ।” “ਅਸੀਂ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਕੋਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਰਤਾਨਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਸਭ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ।” “ਲਕਸ਼ਮੀ, ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੀ, ਹੋਰ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਯਾਚਨਾ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਹੀ ਹੈ।” “ਸਥਾਨ, ਸਮਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤੂਆਂ, ਮੰਤਰ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ, ਯਜਨ-ਪੁਜਾਰੀ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਹੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹਨ।” “ਉਹ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਆਇਆ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਮੋਹ-ਵਸ, ਅਸੀਂ ਉਸਦੀ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” “ਵਾਹ! ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਵੱਲ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ।” “ਹੇ ਅਚਲ-ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੀ ਮਾਯਾ ਦੇ ਮੋਹ-ਵਸ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਕਰਮ-ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੈ।” “ਉਹ, ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼, ਆਪਣੇ ਮਾਯਾ ਨਾਲ ਮੋਹਿਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਸੱਚੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭੁੱਲ ਮਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਚਲ ਰਹੀ ਕਿ ਉਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ—even though Kamsa da dar si।” “ਜੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੀ ਲੋੜ? ਗਿਆਨੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗ੍ਰਹਿ, ਗ੍ਰਹਿ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇ?” “ਜੇ ਕਰਮ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੀ ਲੋੜ? ਕਰਮ ਜੜ ਅਤੇ ਚੇਤਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਚਮੜੀ ਹੈ, ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਚੇਤਨ ਸੁਪਰਣਾ ਹੈ; ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਮ ਮੂਲ ਨਹੀਂ।” “ਜੇ ਸਮਾ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕੀ ਲੋੜ? ਸਮਾ ਆਤਮਾ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਅੱਗ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਠੰਢਕ ਬਰਫ਼ ਦੀ; ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਵੈਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਹੀਂ।” “ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪਰਮ-ਆਤਮਾ ਲਈ ਦੁਵੈਤ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਜਨਮ-ਮਰਨ ਦਾ ਚੱਕਰ ਹੈ; ਜਗਰੂਕ ਮਨੁੱਖ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।” “ਮੈਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਰਮ-ਭਗਤੀ 'ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਕੁੰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਅਸীম, ਅਪਾਰ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵਜੋਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਗੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ।” “ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ, ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ; ਦੋਸਤ, ਤਟ-ਪੱਖੀ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ—all sansarik agyaan di rachna han।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਬੁਧੀ ਰਾਹੀਂ ਰੋਕੋ; ਇਹੀ ਯੋਗ ਦਾ ਤੱਤ ਹੈ।” “ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਧਿਆਨ-ਯੋਗੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ-ਰਚਿਤ ਗੀਤ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦੁਵੈਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰਾਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਭਗਵਾਨ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਉਥੇ ਵਸ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ।” “ਭਾਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰਸ਼ਟਾ ਹੈ, ਨੰਦਾ ਆਦਿ ਵੱਡਿਆਂ ਕੋਲ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ।” “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਹਲਚਲ ਕਿਉਂ ਹੋਈ? ਇਸ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ, ਇਹ ਕਿਸ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਜਨ ਕੌਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?” “ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ।” “ਜੋ ਦੋਸਤ, ਤਟ-ਪੱਖੀ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਨਿਰਲੇਪ, ਨਿਰਪੱਖ, ਅਤੇ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।” “ਲੋਕ ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਕਰਮ ਸਫਲਤਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਲੀਲਾ, ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪਛਤਾਵਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਗੋਵਰਧਨ-ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਪਿਆਰ, ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਪੂਰਨ ਵਾਰਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।