ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਗੋਪਾਲਕ ਜਦੋਂ ਭੁੱਖੇ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਲੈਣ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ "ਇਹ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ" ਕਿਹਾ, ਨਾ ਹੀ "ਨਾ ਦਿਓ" ਆਖਿਆ। ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕਿਕ ਰਸਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰਨ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।" ਗੋਪਾਲਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਬੈਠੀਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਮਾਤਾਵੋ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੋ। ਇਥੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰ, ਅਸੀਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਗਾਈਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੁਤ ਆਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਪਤ੍ਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲ ਐਸੀਆਂ ਦੌੜੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੌਦੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਕ ਵਾਟਿਕਾ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਜੰਗਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਅਤੇ ਮੋਰਪੰਕ ਸਜਾਏ, ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਾਵਾ, ਮੋਤੀਆ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਮੁਦਨੀ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਟਾਂ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਿਆ। ਇੰਝ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਗਈਆਂ। ਹੋਰ ਸਭ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਈਆਂ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲੇ, "ਆਓ, ਧਨਵੰਤੀਆਂ! ਬੈਠੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਆਈਆਂ, ਇਹ ਠੀਕ ਕੀਤਾ।" "ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚੇ, ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾਓ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨਗੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨਾਲ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਐਸਾ ਕਰੜਾ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਵਚਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਤੁਲਸੀ-ਚਰਨ-ਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੇਸਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਉਣ ਆਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਨ ਪਤੀ, ਨ ਮਾਪੇ, ਨ ਪੁੱਤਰ, ਨ ਭਰਾ, ਨ ਦੋਸਤ—ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ।" ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਤੁਾਡੇ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੁੱਸਣ ਨਾ। ਇ enna ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਲੋਕ ਤੇ ਜੀਵ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸਰੀਰੀਕ ਨਾਤਾ ਪਿਆਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਟਿਕਾ ਲਵੋ, ਜਲਦੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਪਸ ਯਜਸ਼ਾਲਾ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਹੁਣ ਈਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਥੇ, ਇਕ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ-ਬੱਧ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਈ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਈਆਂ, ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਅਰਦਾਸ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਉੱਤੇ ਪਛਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ-ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਇਆ ਸੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਭਗਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਵ੍ਰਤ, ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ, ਵੰਸ਼, ਤੇ ਯਜਨਾ-ਕੁਸ਼ਲਤਾ—all ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹੀਏ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿੱਤ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਅਟੱਲਤਾ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਘਰ-ਰੂਪ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਸਤੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕੋਈ ਉਪਨਯਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਗੁਰੂ-ਗ੍ਰਹਿ ਵਾਸ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਆਤਮ-ਵਿੱਚਾਰ, ਨਾ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਅਟੁੱਟ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿੱਤ ਤੋਂ ਭੁਲਾਏ ਹੋਏ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਧਰਮ-ਮਾਰਗ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਗਏ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਦੇ ਮੰਗਦੇ? ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ।" "ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ, ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਹੈ। ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਵਸਤੂ, ਮੰਤ੍ਰ, ਕਰਮ, ਰਿਤੀ, ਯਜਮਾਨ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਮਾਨ, ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹਨ।" "ਇਹੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਐਸੀਆਂ ਨਾਰੀਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਜਾਗ ਉੱਠੀ।" "ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਅਵਿਨਾਸੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਭਟਕਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਦਿ-ਪੁਰਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਲੋਂ ਮਨ ਭੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲਤਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਉਹ ਖੁਦ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਮਹਿਲਾ-ਰੂਪ ਭਗਤੀ, ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਝੀ, ਤੇ ਅਪਾਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ।