ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਹ ਕਥਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਸਵੈ-ਪ੍ਰਭੂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਤੇ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਪਹਚਾਣ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ "ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ" ਜਾਂ "ਨਾ ਦਿਓ"—ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਗੋਪਾਲਕ, ਜੋ ਭੋਜਨ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਗਏ ਸਨ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਪਾਅ ਦੱਸਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਂਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ ਜੋ ਮਨੋਂ-ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।" ਗੋਪਾਲਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ! ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਗਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੁਤ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭੋਜਨ ਭਰਕੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲ ਇੰਝ ਤੁਰ ਪਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਇਕ ਛਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨੱਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲਿਬਾਸ, ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਕਮਲ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਵਲ, ਗਲ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿੱਖਰਦੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਖਿੜੀ ਮੁਸਕਾਨ। ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਬੈਠੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੱਚਾ ਸਰੂਪ ਵੇਖਣ ਆਈਆਂ। ਸਭ ਦੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਆਓ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ! ਬੈਠੋ, ਦੱਸੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਈਆਂ ਹੋ।" "ਜਿਹੜੇ ਸਚਮੁਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਭਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੁਜਾ-ਜਨਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਥ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਯਜ੍ਞ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।" ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਇੰਝ ਕਰੜਾ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵਚਨ-ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਸੀ-ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਆਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਪਤੀ, ਮਾਪੇ, ਪੁੱਤਰ, ਭਰਾ, ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਗੇ। ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਡਿੱਗੀਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।" ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੇ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਾ ਕਰਣ; ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜੀਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰ ਕਰਨਗੇ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਲਗਾਵਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਜੋੜ ਲਓ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਯਜ੍ਞ-ਸਥਾਨ ਵਲ ਪਰਤ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੁਣ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜ੍ਞ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਪਤਨੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਲਿਆ, ਆਪਣਾ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉਹੀ ਭੋਜਨ ਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਆਇਆ, ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ, ਬਚਨ ਤੇ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਗਾਂ, ਗੋਪਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਯਾਦ ਆਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਦੇਣ ਲੱਗੇ ਕਿ "ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਰਗੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਵਰਤ, ਵਿਦਿਆ, ਵੰਸ਼, ਤੇ ਯਜ੍ਞ—all ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜੇ ਰਹੀਏ।" "ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੇਖੋ, ਕਿਵੇਂ ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ initiation, austerity, inquiry, purity, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵਿਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀਆਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਕੇਵਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਗਈਆਂ।" "ਅਸੀਂ ਤਾਂ refinement ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ।" "ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਿਤ ਤੋਂ ਭੁਲੇ ਹੋਏ, ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਪੰਥ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਸੀਂ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ, ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਉਸਦੀ ਲੀਲਾ ਹੈ।" "ਲਕਸ਼ਮੀ ਵੀ, ਕੇਵਲ ਉਸਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਕੇਵਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।" "ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਵਿਅਕਤੀ, ਮੰਤ੍ਰ, ਕਰਮ, ਰਿਤੀ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜ੍ਞ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਯਜ੍ਞ ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੀ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੈ।" "ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕੇ।" "ਅਸੀਂ ਬੜੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਇਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਹਰਿ ਲਈ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ।" "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ! ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ, ਸਾਡਾ ਮਨ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।