ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ, ਗਵਾਲਿਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਲਿਆਓ, ਜਿਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹ ਚੌਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਤੇ ਸ੍ਰੀ ਰਾਮ ਜੀ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਵੀ ਲੈਣਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਵਾਲੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅੱਗੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨੋ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚੂਤ ਇਥੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਚੌਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਉੱਤਮੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਸ਼ੁ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਤੱਕ, ਦীক্ষਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਵੀ ਭੋਜਨ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਪਰ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਲਾਲਚਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ, ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤ੍ਰ, ਰਸਮ, ਪੁਜਾਰੀ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਮਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਅਸਲ ਵਿਚ ਪ੍ਰਭੂ ਅਧੋਕਸ਼ਜਾ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ "ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ" ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ "ਨਾ ਦੇਵੋ" ਆਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਵਾਲੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਅਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ (ਰਾਮ) ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮਨੋਂ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।" ਗਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਪੌੜੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ, ਗਾਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ।" "ਉਹ, ਜੋ ਰਾਮ ਜੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੂਤ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨ ਲਾਏ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤੁਰੰਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਵਗਦੀਆਂ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰੁਕੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਮੋਤੀ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਢੇ 'ਤੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਫੁਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਵਲ, ਗਲਾਂ ਤੇ ਲਟਾਂ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ—ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਲੰਮਾ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੂਰ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਆਸਰੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਅੰਤਰਯਾਮੀ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਆਓ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਉ! ਬੈਠੋ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ।" "ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨੀ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚੇ, ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਸਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਹੇ ਦੂਜੀ ਵਾਰੀ ਜਨਮੀਆਂ ਦੀ ਪਤਨੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਘਰਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।" ਉਹ ਪਤਨੀਆਂ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਐਸਾ ਕਰੜਾ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲੋ। ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵਚਨ-ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ, ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੱਕਣ ਆਈਆਂ ਹਾਂ।" "ਹੁਣ ਨਾ ਪਤੀ, ਨਾ ਮਾਪੇ, ਨਾ ਬੱਚੇ, ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਰ ਲੈ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਾਡੇ ਪਤੀ, ਪਿਉ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੁੱਸਣ ਨਾ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਜੀਵ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ ਹੋ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਰੀਰਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਨਾ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਲਈ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮੋਹ ਲਈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾ ਲਵੋਗੀਆਂ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੀਆਂ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਾਪਸ ਯਜਨ-ਸਥਲ ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਈਰਖਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।" ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸੁਣਦੀ ਆਈ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ, ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਰਾਹੀਂ, ਗਾਵਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਭੋਜਨ ਯਾਦ ਆਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਖ ਕਰਮ ਤੇ ਪਛਤਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰਵਾਲੀਆਂ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਭਗਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਤੋਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਵ੍ਰਤ, ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਕਲਾ—all ਵਿਅਰਥ ਹਨ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਰਹੀਏ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਭਲੇ ਬਾਰੇ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਅਡੋਲ ਭਾਵ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰ (ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ) ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" "ਇਹਨਾਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਨਾ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਰਹੀਆਂ, ਨਾ ਤਪੱਸਿਆ, ਨਾ ਆਤਮ-ਖੋਜ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਅਟੱਲ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਲੀਲਾ ਘਟਿਤ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਗਵਾਲਿਆਂ, ਗੋਪੀਆਂ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਅਨੰਦਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਸਮਝਾਈ।