ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਭਗਤਵਾਨੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਬੜੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਤੁਸੀਂ ਉਹਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੋਕ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅੰਗੀਰਸ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਗਵਾਲਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ, ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਮੰਗੋ।’ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਵਾਲੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ‘ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕੋ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਗਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ! ਰਾਮਾ ਅਤੇ ਅਚੂਤ, ਜੋ ਇੱਥੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਗਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਦਿਓ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕੋ! ਜਦ ਤਕ ਪਸ਼ੁ ਯਜਨਾ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਾਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ, ਇ en ਉਪਵਾਸੀ ਲਈ ਵੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।’ ਪਰ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੋਟੀਆਂ-ਛੋਟੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਅਸਤ, ਬਾਲਕ ਸਮਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਗਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤਰ, ਰੀਤ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜ, ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੀ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ਵਾਨ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਮਨੁੱਖ ਮੰਨਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ‘ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਓ’ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ‘ਨਾ ਦਿਓ’ ਆਖਿਆ। ਗਵਾਲੇ ਨਿਰਾਸਾ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ‘ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਂਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।’ ਗਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀਆਂ ਜੁੜੀਆਂ ਬੈਠੀਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ‘ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨਿਓ! ਸਾਡਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਬੂਲ ਕਰੋ। ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੋ, ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਗਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।’ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੂਤ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਪਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹ ਚਲ ਪਈਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਮਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੈਣੀ, ਮੋਰ ਪੰਖ ਲਾਏ, ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜੇ, ਮੋਤੀਆ ਕੰਧੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ, ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਟਾਂ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮਧੁਰ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਉਹ ਸੁਣਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੇਂਦੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਉਸ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਗਿਆਨਵਤੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਵਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ‘ਆਓ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ! ਬੈਠੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਤ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਿਯ ਹਾਂ, ਨਿਃਸਵਾਰਥ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਾਣ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ, ਧਨ ਆਦਿਕ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਿਯ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਯ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?’ ‘ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨਿਓ! ਤੁਸੀਂ ਯਜਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ। ਤੁਹਾਡੇ ਘਰਵਾਲੇ, ਗ੍ਰਹਸਤੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।’ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਪ੍ਰਭੂ! ਅਜਿਹਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬਚਨ ਨਾ ਆਖੋ। ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਵਚਨਾਵਲੀ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਮਾਟੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਲੈਣ ਆਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਨਾ ਤਾ ਪਤੀ, ਨਾ ਮਾਪੇ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਭਰਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਅਸਲ ਆਸਰਾ ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਹੀ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਦਇਆ ਦਿਓ।’ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਤੁਾਡੇ ਪਤੀ, ਪਿਓ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਨਾ ਹੋਣ। ਇ en ਤੱਕ ਕਿ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਂ ਲਗਾਵ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਾ ਲਵੋਗੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੀ।’ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ‘ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਾ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਯਜਸ਼ਾਲਾ ਵਾਪਸ ਗਈਆਂ। ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਡੁੱਲ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇਕ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਜੱਫੀ ਪਾ ਲਈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਗਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉਸੀ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ, ਬਚਨਾਂ ਤੇ ਲੀਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਗਵਾਂ, ਗਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਗਵਾਲਣਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਕੀਤੀ ਅਰਜ਼ੀ ਯਾਦ ਆਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਤੇ ਪਛਤਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਭਗਤੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸੇ ਭਗਤੀ ਦੀ ਘਾਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਜਜਤ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਸਾਡਾ ਜਨਮ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਸਾਡੇ ਵਰਤ, ਸਾਡੀ ਵੱਡੀ ਪੜ੍ਹਾਈ, ਉੱਚੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ—all ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰਿਅਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਰਹੀਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤਾਂ ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਹਿਤ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿ ਗਏ ਹਾਂ। ਦੇਖੋ, ਇ en ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਅਟਲ ਨਿਭੀੜਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘਰ ਨਾਂਵ ਦੇ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ, ਸ੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।