ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਅਸਹਿਣਯ ਅਪਰਾਧ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ—even ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਹੜੇ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰੀ ਆਪ, ਜੋ ਆਤਮ-ਸੁਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਗਊਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵਿ਷ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕ, ਭਜਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਵੜਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਮ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਗੋਆਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਇਸ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਸ੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਆਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਤੇ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਜਾਓ, ਜਿਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਅੰਗੀਰਸ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਮੰਗੋ। ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੋਆਲੇ ਉਥੇ ਗਏ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਸੁਣੋ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗੋਆਲੇ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਰਾਮ ਤੇ ਅਚੂਤ, ਜੋ ਇੱਥੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਗਊਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਿਓ। ਹੇ ਮਹਾਨੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਸ਼ੁ-ਯਾਗ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਾਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ, ਇਨ੍ਹਾ ਸਮਿਆਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਸਕਾਰ ਵਾਲੇ ਲਈ ਵੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਮੱਤ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਵਿਅਸਤ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ, ਬਾਲਕ-ਸਵਭਾਵ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਰੁੱਤੇ ਰਹੇ। ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤਰ, ਰੀਤ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਅਵਿਵੇਕ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਮੰਨਿਆ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾ "ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ" ਆਖਿਆ, ਨਾ "ਨਾ ਦੇਵੋ" ਆਖਿਆ। ਗੋਆਲੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬੋਲ ਕੇ, ਲੋਕ-ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਸਤਾ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਂਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।" ਤਦ, ਗੋਆਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵੈਠੀਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਊਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਏ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲਿਆਓ।" ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੂਤ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਉਹ ਸੁਨੇ ਹੋਏ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹੇ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਏ। ਯਮੁਨਾ ਕੰਢੇ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਪੌਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੇ ਗੋਆਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ—ਕਾਲੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਰੰਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਮੋਰਪੰਖ, ਨਰਤਕ ਵਾਂਗ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਮੋਤੀ ਦਾ ਕਮਲ ਮੋਢੇ ਤੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਕਮਲ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕਵਲ, ਗਲਾਂ ਤੇ ਲਟਾਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਾਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਉਹ ਸੁਣਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਵੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਵੱਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਆਓ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਿਓ! ਬੈਠੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈਆਂ ਹੋ, ਇਹ ਠੀਕ ਹੀ ਕੀਤਾ। ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਿਃਸਵਾਰਥ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚੇ, ਧਨ—ਇਹ ਸਭ ਮੇਰੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।" ਉਹ ਵਧੂਆਂ ਆਖਦੀਆਂ ਹਨ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਕਠੋਰ ਨਾ ਬੋਲੋ! ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ, ਜੋ ਤੁਲਸੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੈਣ ਆਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਪਤੀ, ਮਾਪੇ, ਬੱਚੇ, ਭਰਾ, ਦੋਸਤ—ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਸੂਦਨ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ—ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਤੁਾਡੇ ਪਤੀ, ਪਿਉ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਨਾ ਹੋਣ; ਹੁਣ ਤਾਂ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਤੁਹਾਡੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿਚ ਸਰੀਰਕ ਮਿਲਾਪ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਂ ਸਨੇਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਜੋੜ ਲਵੋਗੀਆਂ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੀਆਂ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੁਣ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ ਰੋਕਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕਰਮ-ਬੱਧ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉਸੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਪ ਵੀ ਪ੍ਰਸਾਦ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਵਿਚ, ਗਊਆਂ, ਗੋਆਲਿਆਂ ਤੇ ਗੋਆਲਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ, ਬਚਨਾਂ ਤੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲ ਅਰਜ਼ੀ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਏ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਸੀ।