ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਧਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵਚਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਉਧਵ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਜੋ ਅਤਿ ਭਿਆਨਕ ਅਪਮਾਨ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤਿਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆਸ਼ਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।” ਉਧਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਾਖਾਤਕਾਰ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਗਾਵਾਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਰਾਹੀਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਪਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਦਿਲੋਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: “ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਯਗ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਗੀਰਸ ਯਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗੋਪੋ, ਉਥੇ ਜਾਓ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਚਾਵਲ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਮੰਗੋ।” ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੋਪਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: “ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸੁਣੋ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗੋਪ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚੂਤ, ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਕਿਆ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਿਓ। ਹੇ ਉੱਤਮ ਲੋਕੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਸ਼ੁ-ਯਗ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਗ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਕ, ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਲਈ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਖਰਾਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਪਰ, ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਛੋਟੀ-ਮੋਟੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਝੇ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਮਰ ਦੇ ਗਰਵ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਜਗ੍ਹਾ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮਗਰੀ, ਮੰਤ੍ਰ, ਵਿਧੀ, ਯਜਮਾਨ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਮਾਨ, ਯਗ, ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹਨ। ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ Supreme Brahman, Adhokshaja, ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਅਪਣੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਸਮਝਿਆ, ਅਤੇ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ 'ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ' ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ 'ਨਾ ਦਿਓ' ਆਖਿਆ। ਗੋਪਾਂ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਹੱਸ ਕੇ, ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸੰਸਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਓ ਕਿ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਮੈਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।” ਫਿਰ, ਗੋਪਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਤੇ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਨਮਸਕਾਰ! ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ, ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ, ਗਾਵਾਂ ਚਰਾਉਣ ਲੱਗੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਰਾਮ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਦੇ ਦਿਓ।” ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੂਤ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਥਾ-ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ, ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ, ਨਦੀ ਵਾਂਗ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਉੱਤਮ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਚੱਲ ਪਈਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੇ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਨੀਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰ ਅਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਰਤਕ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨਾਵਾ, ਕੰਧੇ ਤੇ ਕਮਲ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ, ਕੰਨ ਵਿੱਚ ਕਵਲ, ਗਲਾਂ ਤੇ ਜੁੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਖਿੜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਦਿਲੋਂ ਲੰਬਾ ਜਾਫ਼ਾ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ, ਹੋਰ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀਆਂ, ਆਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਆਪ ਜੀ ਆਏ, ਇਹ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਬੈਠੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” “ਜੋ ਸੱਚਮੁਚ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਿਰਲੇਪ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚੇ, ਧਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੱਚਮੁਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?” “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਯਗ-ਸਥਾਨ ਤੇ ਜਾਓ, ਹੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਵਾਲੀਆਂ! ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਗ੍ਰਹਸਥ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਯਗ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।” ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਜਿਹੀ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਨਾ ਬੋਲੋ! ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਧਰਮ-ਵਚਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਵਾਲੀ ਧੂੜ ਮੱਥੇ ਤੇ ਲਾਉਣ ਆਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੁਣ, ਨਾਹ ਪਤੀ, ਨਾਹ ਮਾਪੇ, ਨਾਹ ਬੱਚੇ, ਨਾਹ ਭਰਾ, ਨਾਹ ਦੋਸਤ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਮੰਨਣਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ; ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ।” ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੁਾਡੇ ਪਤੀ, ਮਾਪੇ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰਕ ਸੰਗਤਿ, ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਮੋਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਲਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਵੋਗੀ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਗ-ਸਥਾਨ ਵਾਪਸ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੁਣ ਵਿਰੋਧ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਯਗ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ, ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੀ ਹੋਈ, ਨੇ, ਦਿਲੋਂ, ਸੁਣੀ ਹੋਈ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਅੰਤਰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜਾਫ਼ਾ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ, ਕਰਮ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।” ਪ੍ਰਭੂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ, ਉਹ ਭੋਜਨ, ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਲਈ, ਗਾਵਾਂ, ਗੋਪਾਂ ਅਤੇ ਗੋਪੀਆਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਆਨੰਦਿਤ ਕੀਤਾ।