ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਉਧਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ, "ਉਧਵ! ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇੰਦ੍ਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਨਾ ਰਹਿਣਾ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਕੜਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਟਕਾਵ ਅਤੇ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਧੱਕ ਕੇ ਕੱਢ ਦੇਵੇ, ਮੰਦਬੁਧਿ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰਣ, ਠੱਟਾ ਉਡਾਉਣ, ਤੈਨੂੰ ਡੱਸਣ, ਮਾਰੇ ਜਾਣ, ਰੋਕਣ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਆਸਰਾ ਖੋਹ ਲੈਣ—even ਜੇ ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਥੁੱਕਣ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕਰ ਦੇਣ, ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦੇਣ—ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕ। ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਧਵ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਉਤਪੀੜਨ ਹੈ, ਹੇ ਜਗਤਾਤਮਾ, ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ—even ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲਗੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਜੀ ਨੇ ਆਪ, ਗੋਮਾਤਾ, ਅਚਾਰਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵਕਸੈਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਸਤੁਤੀ ਰਾਹੀਂ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਗੌਲਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਬਲਵਾਨ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਨਿਵਾਰਣ ਕਰੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੌਲਾਂ ਵਲੋਂ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰਮ ਕਰੁਣਾਮੈ, ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹੇ: 'ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਗੀਰਸ ਯਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਲੋਭੀ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਜੀ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਮੰਗੋ।'" ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੌਲਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, "ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਗੌਲ ਹਾਂ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ! ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚੂਤ, ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਹੀ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਚੌਲ ਦੇ ਦਿਓ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਪਸ਼ੁ ਯਗ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜਾਂ 'ਚ ਫੱਸੇ, ਮੰਦੇ ਲਾਲਚਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ "ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ" ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ "ਨਾ ਦੇਵੋ" ਕਿਹਾ। ਸਾਰੇ ਯਗ ਦੇ ਸਾਮਾਨ, ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਮੰਤ੍ਰ, ਕਰਮ, ਆਚਾਰ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ—ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝਦੇ, ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਧੋਖਸ਼ਜ ਨੂੰ, ਕੇਵਲ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਾਂ ਪਛਾਣ ਸਕੇ। ਗੌਲਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਰਾਮ ਜੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ ਅਤੇ ਦੁਨਿਆਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਮੈਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਜਨ ਦੇ ਦੇਣਗੀਆਂ।" ਗੌਲਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਓ! ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਰਾਮ ਜੀ ਨਾਲ, ਲੰਬਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰ ਕੇ ਆਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਭੁੱਖੇ ਹਨ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੂਤ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਵਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ, ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ—ਸਾਰੇ ਮਨਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਚਲੀ ਗਈਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਇੱਕ ਵਨ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੇ ਗੌਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਉਥੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਗੂੜ੍ਹੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ 'ਚ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਮੋਰਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਨਿਰਤਕਾਰੀ ਵਾਂਗ, ਮੋਤੀ ਜਿਹਾ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ, ਇਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁਮੁਦ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਜੂੜੀਆਂ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਖਿਲੇ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਮਨ ਉਸ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਉਹ ਤਰਸਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ, ਰਾਜਨ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਸਭ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਆਓ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਿਆਵਾਨੋ! ਬੈਠੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣਾ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਸੱਚੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਿਰਹੇਤੁ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਆਪ, ਪਤਨੀ, ਬੱਚੇ, ਧਨ—all ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਯਜਸ਼ਾਲਾ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਓ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਦੀਓ! ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਯਗ ਪੂਰਾ ਕਰਨਗੇ।" ਉਹ ਪਤਨੀਵਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਐਨੀ ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੇਵਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਤੁਲਸੀ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਆਪਣੇ ਵੱਲੀ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਆਈਆਂ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਨਾ ਪਤੀ, ਨਾ ਮਾਪੇ, ਨਾ ਭੈਣ-ਭਰਾ, ਨਾ ਬੱਚੇ, ਨਾ ਦੋਸਤ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਵੀਕਾਰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਦਮਨਹਾਰ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਰੀਆਂ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਦਿਓ।" ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੁਹਾਡੇ ਪਤੀ, ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੁੱਸੇ ਨਾ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਜੀਵ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਜੁੜ ਗਈਆਂ ਹੋ। ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਰੀਰਕ ਸੰਬੰਧ ਪਿਆਰ ਜਾਂ ਮੋਹ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਵੋਗੀ।" ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਵਾਂ ਵਾਪਸ ਯਜਸ਼ਾਲਾ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਹੁਣ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀਵਾਂ ਨਾਲ ਯਗ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।