ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੰਜਾਲ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਸਤ੍ਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਜਾਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਯੋਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਨੀਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਹੀ, ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਕਰੇ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗਣ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਦਾਸਾਰਹ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੀਵਨ ਆਤਮਾ ਲਈ ਮਿਥਿਆ ਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ੇ ਨਹੀਂ ਵੀ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਸੰਸਾਰਿਕ ਜੰਜਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੀ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਾਗਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਧਵ, ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਨਾ ਫਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰੀਆਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭਟਕਣ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਅਤੇ ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝੋ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਮਾੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਈਰਖਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਥੁੱਕਿਆ ਜਾਂ ਪੇਸ਼ਾਬ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਤਾਂ ਵੀ, ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਵੇ। ਉੱਧਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਉੱਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਹੋ ਰਹੀ ਇਹ ਅਸਹਿਣਯ ਜ਼ਿਆਤੀ ਬੜੀ ਔਖੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਰਵ-ਆਤਮਾ! ਇਹ ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।" ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ, ਅਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਿੱਧੀ ਵਿਚ, ਗਊਆਂ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੋਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਮ! ਹੇ ਬਲਵਾਨ! ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ! ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰੋ।" ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੋਪਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਗੋਪੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਭਗਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਗੀਰਸ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੱਕਾ ਚੌਲ ਮੰਗੋ।" ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕੋ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਗੋਪ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ, ਰਾਮ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਗਊਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਭੋਜਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਚੌਲ ਦੇ ਦਿਓ।" "ਹੇ ਉੱਤਮੋ, ਜਨਾਵਰ ਯਜਨ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਾਗ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਉਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਪਰ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਛੋਟੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਕਈ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ, ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦਕਿ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤ੍ਰ, ਰੀਤੀਆਂ, ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸਦੇ ਹੀ ਰੂਪ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ, ਜਿਸਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਸਮਝ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ "ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ" ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ "ਨਾ ਦਿਓ" ਆਖਿਆ। ਗੋਪ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੱਸੇ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਵੀ ਤਰੀਕਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮ ਤੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।" ਤਦ ਗੋਪਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀਆਂ! ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਗਊਆਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਰਮਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਹ ਸੁਣਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਭਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਸੂਟਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਬਦਲ ਵਰਗਾ ਕਾਲਾ ਰੰਗ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਮੋਰਪੰਖ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗਾ ਵੇਸ, ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਕਮਲ, ਇਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਸੁੰਘਾ, ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਲ, ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਮੁਸਕਾਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਉਹ ਚਾਹ ਨਾਲ ਸੁਣਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਲਿੰਗਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਰਾਜਨ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਆਈਆਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ! ਬੈਠੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਈਆਂ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਉਚਿਤ ਹੈ।" "ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਭੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਿਰੁਪਾਦਿਕ ਤੇ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਨ, ਬੁੱਧੀ, ਮਨ, ਆਤਮਾ, ਪਤਨੀਆਂ, ਬੱਚੇ, ਧਨ ਆਦਿਕ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਸੰਪਰਕ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿਆਰੇ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਅਸਲ ਵਿਚ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?