ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਗਵਤ ਜੀ ਨੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਜੇੜਾ ਰੁੱਖ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਤੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਪਰਕ ਕਰਕੇ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰਕ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਮੋ ਗੁਣ ਨਾਲ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ। ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੱਕਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਚਦੇ ਤੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੀ ਨਚਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੇ ਅਕਿਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਅਨੁਕਰਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਗਣ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਤ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੇਖੀ ਗਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵ ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਸਲ ਅਸਤਿਤਵ ਨਹੀਂ ਵੀ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਉਦਧਵ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਣ ਵਾਲੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਸਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭੁਲ ਨੂੰ ਵੇਖ ਅਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਧੋਖੇ ਨੂੰ ਸਮਝ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਵੀ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬੁਰਾ-ਭਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਠੱਟਾ ਉਡਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਈਰਖਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ, ਰੋਕਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੰਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਅਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਥੂਕਿਆ ਜਾਂ ਮੂਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਉਚਾ ਚੁੱਕੇ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਦਧਵ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਆਤਮਾ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਅਸਹਿਣਯ ਅਤਿਕ੍ਰਮਣ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।” ਉਦਧਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਤੇ ਹਰੀ ਨੇ ਆਤਮ-ਸਾਖਸ਼ਾਤਕਾਰ ਵਿਚ ਗਊਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ ਵਿ਷ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਲੋਕ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਗੀਤ ਰਾਹੀਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਕੀਤਾ। ਭੋਜਨ ਤੇ ਹੋਮ ਰਾਹੀਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਸਤਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਗਵਾਲਾਂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਕੀ ਨੰਦਨ ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਜੋ ਭਗਤ ਦੀਆਂ ਭਲਾਈਆਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ: ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੰਗੀਰਸ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੈ ਆਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ, ਰਾਮ ਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਦੱਸੋ।” ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਭੂਮਿ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕੋ, ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਗਵਾਲ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਰਾਮ ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਹੀ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੁੱਖੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਹੇ ਉਤਮੋ, ਜੰਤੁ-ਯਾਗ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਾਗ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਲਪਿਤ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” ਪਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਰਸਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਮੱਤਵਾਲੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦਕਿ ਸਮਾਂ, ਥਾਂ, ਵੱਖਰੇ ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤਰ, ਵਿਧੀ, ਰਿਤੀ, ਯਾਜਕ, ਅੱਗ, ਦੇਵਤਾ, ਯਜਮਾਨ, ਯਾਗ ਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਪਰ ਉਹ ਅਜਾਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਸਵੰਤ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ, ਅਧੋਖਜ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਸਮਝ ਬੈਠੇ ਤੇ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੀ। ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਹੱਸ ਪਏ ਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਖਿਆ, “ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਵਧੀਆ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।” ਗਵਾਲ-ਬਾਲਾ ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਧਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨਿਓ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਗਵਾਲ ਹਾਂ ਤੇ ਗਾਵਾਂ ਚਰਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਹਨ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ।” ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚ੍ਯੁਤ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿੱਤ ਲਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਵਾਸਨਾਂ ਵਿਚ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਵੱਲ ਐਸੀਆਂ ਦੌੜੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਚ ਲਾਈਆਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕੀਆਂ, ਤੇ ਚਲੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਬਾਗ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗੂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਗੁਲਾਬ ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗੂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿਚ ਕਮਲ ਫਿਰਾਉਂਦੇ, ਕੰਨ ਵਿਚ ਕੁਮੁਦ ਫੁੱਲ, ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਟਾਂ, ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ ਨਾਲ ਚੰਨਣ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾਵਟ ਪਾ ਲਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਵਿਚ ਜਾ ਮਿਲੀਆਂ, ਅੰਦਰੋਂ ਲੰਮਾ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆ ਗਈਆਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਆਪ ਜੀ ਆਈਆਂ, ਹੇ ਸੋਭਾਗਵਤੀਆਂ! ਬੈਠੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਹੜੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣੀ ਠੀਕ ਹੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।” “ਅਸਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਨਿਰਕਾਰਣ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।