ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਪੁਰਾਣਮ੍

ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨੌਂ ਪੜਾਅ ਹਨ—ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ, ਗਰਭਧਾਰਣ, ਜਨਮ, ਬਚਪਨ, ਲੜਕਪਨ, ਜਵਾਨੀ, ਪੱਕੀ ਉਮਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਮੌਤ। ਇਹ ਸਰੀਰ, ਉੱਚ-ਨੀਚ, ਕਲਪਨਾ ਦੇ ਮਾਧਿਅਮ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਰਗ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਛੱਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਜੀਵ ਦਾ ਆਉਣਾ-ਜਾਣਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਦੀ ਸਚਾਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫਸਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਬੀਜ ਤੇ ਫਲ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਤੇ ਨਾਸ ਸਮਝ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਸाक्षੀ ਵਜੋਂ ਆਤਮਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਸੰਸਰਗ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤਵ ਗੁਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ, ਰਜਸ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਅਤੇ ਤਮਸ ਨਾਲ ਪਰੇਤ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜੀਵ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ-ਗਾਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਵੀ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਕੇ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਿਣ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਦੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਿਲਦੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਇੰਝ ਹੀ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੇ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਝੂਠਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ, ਇੰਝ ਹੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਸੰਸਾਰੀ ਜੀਵਨ ਮ੍ਰਿਗਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਦਾਸਰਹ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ! ਚਾਹੇ ਵਿਸ਼ਿਆ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਨਾ ਹੋਣ, ਸੰਸਾਰੀ ਚੱਕਰ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਮਨ ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੁਖ ਉਤਨਾ ਹੀ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੰਨਾ ਜਾਗਣ ਵਿੱਚ। ਇਸ ਲਈ, ਉਦਧਵ, ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਵਿਸ਼ਿਆਂ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਇੰਦ੍ਰਿਅ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਸਣ ਵਾਲੀ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ, ਮਾਇਆ ਦੀ ਭੁੱਲ-ਭੁੱਲਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ। ਚਾਹੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਬੁਰਿਆਂ ਨੇ ਤਰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਜ਼ਾਕ ਉਡਾਇਆ, ਈਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਮਾਰਿਆ, ਰੋਕਿਆ ਜਾਂ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ—ਅਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤਿਆਗਿਆ, ਪੀੜਿਆ, ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ—ਜੋ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇ। ਉਦਧਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਵਚਨਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ! ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝਾਂ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਇਹ ਅਤਿ ਅਸਹਿਣੀ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਉਲੰਘਣਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ-ਆਤਮਾ! ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਗਿਆਨੀ ਲਈ ਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਸਿਰਫ ਉਹ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਹਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਰਿ ਨੇ ਆਤਮਾ-ਸਾਖ਼ਾਤਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ, ਗੁਰੂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਵਿਸ਼ਵਕਸੇਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਲੋਕ ਗੀਤ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਰਾਹੀਂ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਮ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਬੁਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਇਹ ਭੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਪੀੜ ਰਹੀ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਨਿਵਾਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼੍ਰੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਗੋਪਾਂ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਬਚਨ ਸੁਣਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭਗਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਈ, ਦਇਆ ਭਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀ। "ਤੁਸੀਂ, ਗੋਪੋ, ਉਸ ਯਜਨ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ-ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹਨ, ਅੰਗੀਰਸ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।" "ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਜਾਓ, ਤੇ ਪੱਕਾ ਚੌਲ ਮੰਗੋ, ਸਾਡਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਉੱਤਮ ਪੁਰਸ਼ ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ।" ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ, ਗੋਪਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀਓ! ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਜਾਣ ਲੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਗੋਪ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾਵੋ, ਰਾਮ ਤੇ ਅਚੂਤ, ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਚੌਲ ਦੇ ਦਿਓ।" "ਹੇ ਉੱਤਮਵੋ, ਜਦ ਤਕ ਪਸ਼ੂ-ਯਜਨ ਜਾਂ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜਨ ਦੀ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਲਈ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਗਵਾਨ ਵਾਸਤੇ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ—ਛੋਟੇ ਮਨ, ਕਈ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਉਮਰ ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ। ਸਥਾਨ, ਸਮਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਮੱਗਰੀ, ਮੰਤ੍ਰ, ਵਿਧੀ, ਯਜਕ, ਅੱਗ, ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ, ਯਜਮਾਨ, ਯਜਨ ਤੇ ਧਰਮ—ਇਹ ਸਭ ਉਸੀ ਦਾ ਅੰਗ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ, ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਨਵ ਸਮਝਦੇ, ਉੱਚ-ਉੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ, ਅਧੋਕਸ਼ਜ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਮਾਨਵ ਹੀ ਮੰਨਦੇ, ਤੇ ਪਛਾਣ ਨਾ ਕਰਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 'ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ' ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, 'ਨਾ ਦਿਓ' ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ। ਗੋਪ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਰਾਮ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੱਸੇ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਆਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੀਤ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਮੈਂ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ, ਜੋ ਮਨ-ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਭੋਜਨ ਦੇਣਗੀਆਂ।" ਗੋਪ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਘਰ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਤੇ ਸਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਤਿ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਇੱਥੋਂ ਨੇੜੇ, ਅਸੀਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ, ਗਾਂ ਚਰਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।" "ਉਹ, ਰਾਮ ਤੇ ਗੋਪਾਂ ਨਾਲ, ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭੁੱਖੇ ਹਨ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਹਨ, ਭੋਜਨ ਦਿਓ।" ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਚੂਤ ਆਏ ਹਨ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਚਾਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਉੱਤਮ ਭੋਜਨ ਪਤਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ ਦੌੜੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਪਤੀ, ਭਰਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਰੋਕਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉੱਤਮ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਭਗਵਾਨ 'ਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਸੀ, ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜਬੂਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਝਾੜੀਲੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਵੇਂ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੋਪਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ, ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ—ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਮੋਰ ਪੰਖ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਨਰਤਕ ਵਾਂਗ, ਕੰਧੇ 'ਤੇ ਕਮਲ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦੇ, ਕੰਨ 'ਤੇ ਕਵਲ, ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਲਟਾਂ, ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਮੁਸਕਾਨ—ਦੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਕੇ ਉਹ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਲੰਮਾ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।